W tym tygodniu zaczęłam wskakiwać w tryb tzw. normalnego, aktywnego życia. W pracy jest coraz ciężej i nie zanosi się niestety na szybką ulgę. Znowu czuję z tyłu głowy to napięcie, które nie pozwala się cieszyć z małych rzeczy. Dziś miałam najgorszy koszmar senny: szykowałam się w niedzielny wieczór do pracy i nagle przypomniało mi się, że jutro mam sprawdzian z matematyki a nic nie umiem, nie byłam dawno na lekcji i w ogóle... Dzięki Bogu zadzwonił budzik, bo już miałam atak paniki:)
Z każdym dniem, z każdą godziną wręcz czuję, jak zaczynają mi wyrastać kolejne kolce - robię się znowu najeżona. Na szczęście w tym zabieganiu znalazłam czas na pójście do biblioteki i tym samym zrobiłam pierwszy krok w realizacji mojego planu. Bałam się, że będę bardziej zmęczona, ale ta wizyta napełniła mnie dziwną energią. Cieszę się z tego i mam nadzieję, że będzie mnie ona trzymać mocno przez najbliższe miesiące.
A piosenka na dziś jest piękna i wzruszająca w swej prostocie...
Chłopcy z Placu Broni - Uśmiechnij się
Odurzony heroiną
Zatruty wódką, jointami, nikotyną
Wśród sterty śmieci próbujesz świata bez granic
Oszukuje cię cywilizacja
Robotów komunikacja
Coraz częściej nie liczy się człowiek
Ref:
Uśmiechnij się, życie nie jest twoim wrogiem
Uśmiechnij się, opanuj gniew w sobie
Tak naprawdę potrzeba nam tylko siebie nawzajem
Nudzą te same ulice miasta
Bezmyślna wegetacja
Perfekcyjna organizacja przyszłości w klatce
Brakuje powietrza i wody
Przestrzeni i czystej przyrody
Zbyt często dla wielu receptą jest wojna
Oszukuje cię cywilizacja
Robotów komunikacja
Inżynierów kosmosu gadające głowy
Ref:
Uśmiechnij się, życie nie jest twoim wrogiem
Uśmiechnij się, opanuj gniew w sobie
Tak naprawdę potrzeba nam tylko siebie nawzajem
Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...
Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...
To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...
To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Chłopcy z Placu Broni - Uśmiechnij się. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Chłopcy z Placu Broni - Uśmiechnij się. Pokaż wszystkie posty
Subskrybuj:
Posty (Atom)