Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...

Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...

To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...

wtorek, 20 marca 2012

Wcześniej niż oczekiwałam przyszły te cieplejsze dni



W ubiegły weekend spotkałam się z koleżanką i wstąpiłyśmy na mini shopping do pepco:) Dostałam w prezencie wiosenne kolczyki - w ramach rewanżu za podarek, przygotowałam dla Niej laurkę :) Mam nadzieję, że się spodoba Adresatce:)
Do laurki jest dziś piosenka - wiersz:

Wiosna, ach to ty! - Marek Grechuta

Dzisiaj rano niespodzianie zapukała do mych drzwi
Wcześniej niż oczekiwałem przyszły te cieplejsze dni
Zdjąłem z niej zmoknięte palto, posadziłem vis a vis
Zapachniało, zajaśniało, wiosna, ach to ty
Wiosna, wiosna, wiosna, ach to ty

Wiosna, wiosna, wiosna, ach to ty

wtorek, 13 marca 2012

Relacja przez duże R

To jest wprost szokujące, że znam tę piosenkę od lat i mnóstwo razy ją śpiewałam a nie znałam jej tytułu!!! A on dopiero wyjaśnia absolutnie wszystko... WSZYSTKO!  Nic dodać nic ująć! A zatem: 

T. Love - Bóg

Daleko tak daleko, daleko tak

Jesteś tak daleko ode mnie, czasami jednak blisko tak
Mogę porozmawiać z Tobą czasem
Czasem znajdujesz dla mnie czas
Chciałbym coś powiedzieć o Tobie
Tak często czuję Twoją siłę
Nic się nie dzieje przypadkowo
Chociaż tak często w to wątpiłem

Tak bardzo chciałbym zostać kumplem Twym
tak bardzo chciałbym

Jesteś tak daleko ode mnie, czasami jednak blisko tak
Wyszedłem z domu, nie było nikogo
Zgubiłem sens, upadłem na twarz
Nocą ulice są złe
Samotność gnębi mocno tak
Poczułem wtedy, że jesteś
Czasem znajdujesz dla mnie czas

czwartek, 1 marca 2012

Pestka, Anka Kowalska

Dwa dni temu skończyłam czytać "Pestkę" - kilka lat zabierałam się do tej lektury. Wcześniej kilka razy widziałam film z Jandą i Olbrychskim. Podobał mi się, świetna muzyka, świetne aktorstwo, emocje. Książka jednak dała mi znacznie więcej. Jest to książka o tym, że życie nie jest czarno-białe - że istnieje wiele odcieni szarości. Próbuje ona szukać odpowiedzi na pytanie, czy mamy zawsze i wszędzie trzymać się zasad, czy może w imię szczęścia osobistego możemy sobie pozwalać na pewne odstępstwa. Czy moralność stuprocentowa jest w ogóle możliwa? Czy nie jest tak, że gdy staje się skrajna, to przeradza się w hipokryzję? Czy mamy skazywać się na nieszczęście, na brak szczęścia w imię ustanowionych zasad, czy też powinniśmy iść na kompromisy, by zaznać miłości? A co jeśli podążanie za "prawem" szczęścia nie daje? Czy nie gorsze jest stwarzanie pozorów i życie w kłamstwie, pod maską życiowego sukcesu ukrywać życiową porażkę - bo tak trzeba? Czy to nie jest najgorsze tchórzostwo? A czego chce dla nas Bóg - czy woli byśmy podążali za prawem czy chce byśmy byli szczęśliwi? Czy mam odwagę jak Agata choć przez chwilę być szczęśliwa, czy jak Sabina chcę stworzyć "idealne" życie, które szczęścia nie daje i dawać nie może, bo nie jest budowane na prawdzie, lecz na czymś sztucznym, stworzonym a nie zrodzonym...

Okno życia

W szpitalu na Rydygiera, dokąd chodzę na rehabilitację, jest okno życia. Przez blisko dwa miesiące jak tamtędy przechodzę, zawsze spoglądam w tę stronę. Zawsze w takiej jakby szlanej kuwecie była tam różowa kołderka. Zawsze ta sama. Dziś była pomarańczowa...

wtorek, 28 lutego 2012

Popiół i diament - Andrzej Wajda (1958)

Wiele lat temu przeczytałam książkę Jerzego Andrzejewskiego "Popiół i diament", nie pamiętam za wiele z jej treści, ale pamiętam, że czytało się ją dobrze i że sympatie i antypatie wobec bohaterów nie były rozłożone w sposób zgodny z trendem przyjętym w wolnej Polsce:)
Kilka lat temu dostałam w prezencie film-box z filmami ze Zbyszkiem Cybulskim, znajdował się w nim też "Popiół i diament" w reżyserii Wajdy. Sięgnęłam po ten obraz dopiero wczoraj i okazało się, że nigdy wcześniej go nie widziałam. Nie rozczarował mnie bynajmniej.
Historia opowiedziana zgoła nie przypomina mi dość rozciągniętej w czasie akcji powieści. Reżyser opowiada o tym zabiegu kondensacji i o wielu innych ciekawych szczegółach związanych z filmem w dodatkach na DVD, więc nie będę tu przytaczać jego słów. Chcę za to wspomnieć o czym to jest i dlaczego warto to obejrzeć.
Film wprowadza nas w świat powojennej Polski, kiedy to pozostały żywe ofiary wojny i rodziła się nowa rzeczywistość. Mamy tu społeczeństwo w pigułce - młodego byłego AK-owca, który mimo szczerego pragnienia, nie może uwolnić się od walki, zbyt boi się, że w zamian życia w ukryciu, przyjaciół z lasu, nie zostanie mu nic. Chce żyć normalnie, mieć marzenia, zakochać się, uczyć się, nie chce już dłużej zabijać. Jest jego kolega z podziemia, dla którego wojna się wciąż nie skończyła. Jest też partyjny aktywista, Szczuka, który także niesie swój ciężar wojny, także ma wspomnienia, do których wraca z rozrzewnieniem, jak do najlepszych lat życia. Jego dramat polega na tym, że podczas jego nieobecności jego syn został wychowany wg wartości skrajnie odmiennych do ideałów ojca. Ciekawe, że Wajda ukazuje go jak człowieka, a nie komunistę, który bez refleksji pnie się po szczeblach urzędniczej kariery - on faktycznie zdaje się wierzyć w wyznawaną ideologię. Mamy też Drewnowskiego w wykonaniu Kobieli, który reprezentuje typ młodego człowieka, który sam nie wie, w którą ścieżkę skręcić, pomaga konspiratorom przy organizowaniu zamachu, a jednocześnie liczy na rozwój kariery urzędniczej u boku nowo mianowanego ministra. Jakby chciał się zabezpieczyć na wszystkich frontach - marnuje jednak swoją szansę przez głupotę. Jest młoda barmanka, Krysia, która uderzająco beznamiętnie objaśnia, co się stało z jej rodziną w czasie wojny.
Mamy więc przekrój społeczeństwa począwszy od ministra, który urządza bankiet w hotelu, aż po babcię klozetową, która też ma swoje obserwacje. Takie spektrum daje nam możliwość nawet choćby krótkiego spojrzenia oczami różnorodnych osób.
Nie będę analizować całego filmu, by nie odbierać nikomu przyjemności własnego odbioru. Chciałabym tylko omówić bardzo wymowną dla mnie jedną z końcowych scen filmu - scenę tańca w hotelowej kantynie.
Nad ranem, gdy goście budzą się z pijackiego snu, szef restauracji żąda od orkiestry, by grali poloneza Chopina. Jest to jeden z bardziej reprezentacyjnych utworów polskich, symbol niemalże. Orkiestra bardzo nieskładnie odgrywa kolejne takty, wodzirej ustawia kolejne pary do korowodu - tancerze skaczą dość ochoczo, choć niektórych trzeba nieco przymusić, inni zostają bezwiednie wciągnięci. Towarzystwo jest bardzo zróżnicowane, nawet Krysia zostaje połączona z jakimś spóźnionym jegomościem. Zaczynają obłędny taniec jak w letargu, w tle fałszywe dźwięki poloneza.
Nie sposób nie skojarzyć tej sceny z chocholim tańcem w "Weselu". Tutaj w obliczu nowego ustroju, powstającego ze zlepku strzępów ocalałego społeczeństwa, które nie zawsze dają się z sobą scalić, powstać ma nowa Polska. Przyświecają jej najwznioślejsze narodowe ideały, jednak w nowej, skacowanej rzeczywistości brzmią one równie fałszywie jak zapijaczony polonez. Znamienne, że ktoś z orkiestry mówi: "Ale myśmy tego nigdy razem nie grali". Ale ktoś się uparł, że mają tańczyć, więc tańczą i robią dobrą minę w tańcu, który nie przystoi w takim ich stanie - widać, że poszczególne postaci kreują się na kogoś, kim nie są. Proste kobiety, dopiero co zbudzone znad kieliszka, teraz zachowują się jak damy, posyłając uprzejme ukłony w stronę ciemnych kątów knajpy.
Poza tym jest w tym filmie wiele "smaczków" - bardzo sugestywnych obrazów - jak choćby wiszący głową w dół ukrzyżowany Chrystus w ruinach kościoła - znak odwróconych wartości w zburzonym świecie wojny.
Chyba dość oryginalna, jak na swój czas, subtelna krytyka polskiego etosu "ginącego", czy trzeba czy nie, trzeba za ideały, bo każą nam - w tle brzmią słowa pieśni "Czerwone maki na Monte Cassino". Jest ta krytyka znamienna dla młodego chłopaka, który przeżył i, jak najszczęśliwszy okres życia, wspomina wojnę, jak swoją młodzieńczą Arkadię (Czyż nie każdy najlepiej wspomina czasy młodości, niezależnie od tego, w jakich czasach je spędził?). W rozmowie z przyjacielem stwierdzają, że było tak dobrze, bo wiedzieli czego od nich chcą - umierać - "stać nas na to" sarkastycznie parska Cybulski, który niby dezawuuje wartość życia, ale przecież tak bardzo tęskni do normalności, której nie zna.
Polecam ten film, również komentarze reżysera, które ułatwiają ocenę w kontekście książki. W tej adaptacji widoczna jest ta przestrzeń i zmiany, jakie zaszły w świadomości, od momentu napisania tekstu, po realizację Wajdy. Widać, że sam Andrzejewski jako współautor scenariusza, zweryfikował swoje przekonania przez te kilka lat...

środa, 31 sierpnia 2011

"Anty.TINA. Rozmowy o lepszym świecie, myśleniu i życiu" - Jacek Żakowski

Powracam do tej książki - zbioru rozmów z wielkimi i mądrymi ludźmi naszych czasów: filozofami, socjologami, biznesmenami, dziennikarzami, naukowcami itd. Nie ma wśród nich polityków. Z każdej z rozmów płynie refleksja nad dzisiejszym światem, która poprzedzona jest wnikliwą obserwacją i podparta gruntowną wiedzą na temat procesów, które rządzą światem.
Rozmówcy Żakowskiego nie boją się ostrych słów krytyki panującego porządku, co oczywiście wynika już z samego tytułu: Anty.TINA czyli Anty. There Is No Alternative - jak wyjaśnia nam wydawca, jest to ukryta od pozorami oczywistości nieformalna ideologia rządząca dzisiejszym światem (...)
Wnioski mogą być szokujące, zwłaszcza, że książka ma już kilka lat i niektóre przewidywania naszych bohaterów niestety się ziszczają na naszych oczach. Jedyną drogą wyjścia okazuje się brak zgody na takie schematy, na tzw. porządek czy stan rzeczy. Jest nadzieja, że jeśli nie wszyscy damy się wmanewrować w myślenie, że tak już musi być, to diabelna machina konsumeryzmu, egoizmu czy legalnego kłamstwa nie wessie nas i ocalimy własne ja.

poniedziałek, 18 lipca 2011

Peter Bruegel Młodszy - Pejzaż zimowy z łyżwiażami i pułapką na ptaki, Lech Majewski - Młyn i Krzyż

Pod koniec czerwca 2011 trafiła się nie lada gratka. Muzeum Narodowe wystawiło dla zwiedzających oryginalną kopię (sic!) Pejzażu zimowego... Petera Bruegela St. Kopię wykonał jego syn, Peter Bruegel Mł. Jest to ponoć jedna z pierwszych kopii tego obrazu, drewno na którym jest wykonany obraz datuje się na 1586 r. Obraz jest wierną kopią oryginału.
Wspominam z lekkim rorzewnieniem czasy studiów, kiedy to przygotowując referat na historię sztuki, właśnie o Bruegelu ojcu miałam okazję trochę się zapoznać z jego malarstwem. W sumie to odkąd je pierwszy raz widziałam, urzekała mnie dbałość o szczegóły, swoista teatralność, symultaniczność wydarzeń i ukryte w gąszczu postaci głębokie przesłanie, dostępne tylko dla uważnego obserwatora.

W prezentowanym we wrocławskim Muzeum obrazie widzimy  pejzaż zimowego popołudnia, mieszkańcy wioski bawią się na lodzie, w tle, na horyzoncie widać miasto, którego obecność nie mąci w żaden sposób życia tutaj. Po prawej, niby na pierwszym planie, ale jak to u Bruegela, niby nieistotne, ptaki czekają na jedzenia na drzewach, inne już się posilają pod przyjemnym daszkiem. Ich czujność jest uśpiona przez chęć napełnienia żołądka na tyle, że nie zauważają, że czyha na nie niebezpieczeńtwo - uczta tak naprawdę jest pułapką i lada moment miejsce radości i stół obfitości zmienią się w miejsce krwawej śmierci.

Na ślizgawce równie beztrosko poczynają sobie ludzie - pochłonięci przyziemnością, chwilą przyjemności nie zauważają, że jedno z dzieci niebezpiecznie zbliża się po cienkim lodzie do przerębli, by tam za chwilę zmienić miejsce uciechy w miejsce rozpaczy.

Przy interpretacji skorzystałam z pomocy Muzeum - niestety nie jestem aż tak wnikliwym obserwatorem :)

Przywołam przy tej okazji inne wydarzenie związane z jednym z moich ulubionych malarzy. Wiosną można było zobaczyć w wybranych kinach film Lecha Majewskiego inspirowany obrazem "Droga Krzyżowa". "Młyn i krzyż" ubogi w dialogi, przemawia do widza niezwykle sugestywnym obrazem i świetnie oddaje klimat tego malarstwa. Polecam gorąco tę podróż w bruegelowski świat postaci i wydarzeń, jedocześnie dosłownych i alegorycznych, zawsze gęstych znaczeniowo.