Więcej niż miód (More than Honey)
reż. Markus Imhoof
Szwajcaria, Niemcy, Austria, 2012, 90 min
Pokaz zaczął się niby na czas, ale został przerwany dwukrotnie - najpierw pan reżyser chciał nam powiedzieć kilka słów przed projekcją, potem obsługa zorientowała się, że nałożyli taśmę z angielskimi napisami a nie polskimi :) Po solennych przeprosinach i trzykrotnym oglądaniu pierwszych minut filmu, nareszcie mogliśmy się zagłębić w historię. Historię niewielkich owadów, które jednak mają ogromne znaczenie dla naszego, ludzi, istnienia. Gdyby nie praca pszczół, nie byłoby 1/3 żywności na świecie - ani owoców, ani warzyw.
Autor przedstawia podejście do pszczelarstwa na kilku kontynentach: w Europie - jeszcze pełne szacunku dla życiodajnych owadów, tradycyjne; w Ameryce - przepełnione cynizmem i chciwością, bez krzty respektu dla pszczół; w Chinach - najtragiczniejszy chyba obraz, tego, co nas czeka, jeśli się nie opamiętamy. Obraz w swym wyrazie o tyle przerażający, co groteskowy: W latach 50. - 60. Mao stwierdził, że wróble podjadają ludziom za wiele zboża i polecił je wytępić. Po zniknięciu wróbli, pojawiła się plaga insektów, zaczęto zatem stosować ostre pestycydy, które zabiły także pszczoły. Na niektórych obszarach nie ma ich wcale. Ludzie zbierają pyłek z kwiatów w jednej części kraju i przewożą go tysiące kilometrów dalej, by tam zapylać ręcznie drzewa.
Jest tu też mowa o pszczołach zabójcach - niezwykle odpornym gatunku, który dostarcza bardzo dużo miodu. Jest to jeden z eksperymentów naukowych, który wymknął się spod kontroli. Osadnicy w Ameryce Pd. chcieli uprawiać te same rośliny, co w Europie, ale potrzebowali do tego pszczół. Europejskie gatunki źlę znosiły klimat, więc postanowiono je skrzyżować z pszczołami afrykańskimi. Niestety 26 matek z rojami uciekło z hodowli eksperymentalnej i rozmnażając się zasiedliły cały kontynent. W swojej niespotykanej agresji zabiły sporo osób w czasie swego podboju Ameryki.
Głównym problemem umierania rodzin pszczelich są pestycydy. Smutne i przerażające jest to, że w kolejnej sferze życia człowiek jest tak zarozumiały w swojej wszechwiedzy. Nie dostrzega tego, że musi współpracować, bo samodzielnie nie podbije, nie wyżywi świata - no chyba że będzie musiał sam wejść na drzewo, żeby zapylić kwiaty. Nasza krótkowzroczność jest przerażająca - Einstein powiedział kiedyś, że "jeśli umrą wszystkie pszczoły, to w ciągu czterech lat wyginie cała ludzkość".
W ostatnich latach pszczelarze alarmują, że populacja pszczół drastycznie maleje - czy to także początek naszego końca?
Po filmie było spotkanie z reżyserem. Bardzo Miły człowiek, jego rodzina jest bardzo zaangażowana w pszczelarstwo. Córka i zięć badają pszczoły w Australii. Widać, że on bardzo wierzy, że sytuacja jest jeszcze do uratowania i że działanie jednostki może spowodować zmiany na szerszą skalę (np. bojkot owoców, warzyw z upraw, gdzie stosuje się pestycydy, a przynajmniej te najtoksyczniejsze). Nie wiem, czy moja wiara w takie działania jest taka silna...
Film z pewnością godny polecenia. Technicznie rewelacyjny - wspaniałe ujęcia pszczół w locie, kopulacji matki z trutniem, która odbywa się też w locie. Z spotkania z reżyserem wiem, że by nakręcić te kilka sekund filmu musieli zbudować 10 m wieżę, na której siedziała ekipa, kamera była podczepiona do balonu meteorologicznego, rozpylono feromony matki, żeby ściągnąć niżej całe show i móc je sfilmować (normalnie kopulacja odbywa się na wysokości 30 m).
Wszystkie ujęcia ukazujące pszczoły są przesycone kolorem miodu :)
Pszczoły w locie kręcono z mini helikopterków i w zwolnionych klatkach.
W Chinach kręcono tylko przez 2 dni, ponieważ ekipa nie miała oczywiście pozwolenia na robienie zdjęć. Ludzie, którzy brali udział w filmie dopytywali się o pozwolenie, i stawali się coraz bardziej nerwowi - dlatego filmowcy musieli się stamtąd ewakuować, by nie wezwano policji.
Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...
Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...
To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...
To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...
środa, 15 maja 2013
poniedziałek, 13 maja 2013
Planete+ Doc Festival - Abu Haraz
Abu Haraz reż. Maciej Drygas, Polska, 2013, 75 min
Film był w
ubiegły piątek przedmiotem recenzji w Tygodniku Kulturalnym w TVP Kultura. Nie
widziałam niestety tego programu, ale niezależnie od werdyktu postanowiłam
obejrzeć tę premierę.
Autor jest
utytułowanym reżyserem obrazów o PRL. Tym razem przeniósł nas na inny
kontynent. Pokazał niewielką społeczność, która od zawsze wolna, nagle zostaje
pozbawiona wpływu na swoje życie. Mała wioska w Sudanie musi być przesiedlona z
powodu budowy tamy – na środku ich równiny będze ogromne jezioro. Zawsze
fascynowały mnie tego typu działania ze strony ludzkości – interwencja ludzka w
naturę na tak ogromną skalę, jej wpływ na społeczności lokalne. Film ogółem nie
zachwycił mnie w pierwszym momencie. Jednak po głębszej refleksji muszę
przyznać, że jednak w pewnym stopniu zaspokaja moje oczekiwania.
Historię opowiada
jeden z członków społeczności. Mamy obraz chronologiczny jej życia od ich
normalnej egzystencji, jakś wiedli od pokoleń, aż po moment po przesiedleniu – tego, jak uprawiają swoje
piaszczyste poletka, żyją w absolutnej symbiozie z Nilem – nawadniają swoje
uprawy „ręcznie” za pomocą motyki. Żyją bardzo skromnie, ale są zadowoleni.
Kiedyś do naszego bohatera przychodzą duchy i oznajmiają mu, że powstanie
wielkie jezioro. Budowa tamy trwa kilka lat, w tym czasie niepokój mieszkańców
narasta: co się z nimi stanie, co będzie z ich cmentarzem i grobami bliskich, co zrobić ze
zwierzętami – ile kosztuje ich utrzymanie w miejscu, gdzie będą niedługo
mieszkać. Okazuje się, że nie wszystkich stać na to, by zachować swój majątek –
muszą sprzedawać kozy i osły.
Zostają
wysiedleni do miasta (oczywiście nie jest to miasto w naszym, zachodnim
rozumieniu – osada na pustyni otoczona murem, stłoczone osiedle, w
którym gnieżdżą się rodziny w stłoczonych domach – wszystkich jednakowych).
Moment
przeprowadzki jest dla nich bardzo dramatyczny, zwierzęta, belki, meble na
ciężarówkach budzą zbiorową histerię kobiet.
Potem jest obraz
ogromnych mas wody zrzucanych przez tamę – zawsze takie widoki budziły we mnie
niemal fizyczny lęk, więc muszę o tym wspomnieć :)
Następnie
przenosimy się na krótko do miasta, by poznać ich nowe życie. Owszem mają elektryczność w każdym obejściu,
a nie jak dawniej tylko na środku osady jedną żarówkę napędzaną spalinową
prądnicą. Wieczorami tępo wgapiają się w idiotyczne seriale w telewizji, nie spędzają
czasu razem, jako wspólnota. Nasz bohater wyznaje, że nic mu tu nie smakuje.
Łodzią wypływa na jezioro, wciąż powraca do swojego prawdziwego domu, wspina
się na dawną górę – teraz skalistą wyspę na środku akwenu. Pływa między
koronami palm, które powoli usychają, tak jak on – przesadzone na starość
drzewo.
Film podobno
powstawał 5 lat. Choćby z tego powodu, warto go zobaczyć, chociaż ma trochę
zbyt długich ujęć, które nie za wiele wnoszą – np. suszące się na wietrze
pranie. Jednak być może ja nie mam wystarczających kompetencji, by docenić jego walor
artystyczny, albo może poprostu przywykłam do bardziej tradycyjnych dokumentów.
Kto wie? Myślę, że każdy musi ocenić to sam :)
niedziela, 12 maja 2013
Planete+ Doc Festival - 12 - 19 maja 2013
Połowa maja zaskoczyła mnie reklamowanym szeroko w tzw. mediach ambitniejszych ;) festiwalem Planete+ Doc Festival. Jest to międzynarodowy festiwal filmów dokumentalnych, projekcje odbywają się w Warszawie oraz we Wrocławiu. Festiwalowi towarzyszą dodatkowe wydarzenia - wystawy, debaty, spotkania z reżyserami, koncerty.
We Wrocławiu kinem festiwalowym jest kino Dolnośląskiego Centrum Filmowego (dawne kino Warszawa na Piłsudskiego).
Z bogatego repertuaru wybrałam sobie kilka szczególnie dla mnie interesujących, lub takich, które odbiły się szerszym echem w środowisku kulturalnym.
W kolejnych postach umieszczę moje recenzje.
Tutaj link do wydarzenia: http://planetedocff.pl/
We Wrocławiu kinem festiwalowym jest kino Dolnośląskiego Centrum Filmowego (dawne kino Warszawa na Piłsudskiego).
Z bogatego repertuaru wybrałam sobie kilka szczególnie dla mnie interesujących, lub takich, które odbiły się szerszym echem w środowisku kulturalnym.
W kolejnych postach umieszczę moje recenzje.
Tutaj link do wydarzenia: http://planetedocff.pl/
sobota, 11 maja 2013
Ptaki mnie budzą piosenką bez słów...
Niedawno zakupiłam okazyjnie "zestaw wypoczynkowy" z wikliny. Idealnie pasuje do mojej loggii. Do obrazka jest piosenka, która będzie obowiązywać przez cały sezon :) I choć nie jest to może "bungalow wśród skalistych gór", ale funkcję doraźną pełni podobną :)
Andrzej Rybiński, Ryszard Rynkowski, Zbigniew Wodecki - Czas relaksu
Kiedy świat wielki hałasem mnie nuży
A w barze ulica - ten sam nudny tłum
Mój packard mnie niesie do celu podróży
U boku przyjaciół mam dwóch
Czeka tam na nas bungalow mój mały
Ukryty dyskretnie wśród skalistych gór
Tu księżyc wschodzi jak nad Alabamą
Wystarczy przekręcić klucz
Tlidy tlidy tlidy di
Tlidy tlidy tlidy di
Czas relaksu, relaksu, relaksu to czas
Tlidy tlidy...
Kiedy zmęczonych po długiej podróży
powita nas kanion leżący u stóp
Wtedy pomyślę, że świat choć tak duży
Najbardziej smakuje mi tu
Wniosę bagaże i zaraz po chwili
W fotelu bujanym opadnę bez sił
Głowę pochylę nad szklanką martini
A oni zanucą mi
Tlidy tlidy tlidy di
Tlidy tlidy tlidy di
Czas relaksu, relaksu, relaksu to czas
Tlidy tlidy...
Teraz gdy w ciszy letniego poranka
Ptaki mnie budzą piosenką bez słów
Gdy w oknie tańczy na wietrze firanka
me serce liczy na cud
Oddałbym chyba pieniądze i sławę
Zapomniał, że życie gdzieś toczy swój rytm
Oddałbym chętnie i świat niemal cały
Gdy oni śpiewają mi
sł. B. Olewicz
muz. A. Rybiński
1974
Andrzej Rybiński, Ryszard Rynkowski, Zbigniew Wodecki - Czas relaksu
Kiedy świat wielki hałasem mnie nuży
A w barze ulica - ten sam nudny tłum
Mój packard mnie niesie do celu podróży
U boku przyjaciół mam dwóch
Czeka tam na nas bungalow mój mały
Ukryty dyskretnie wśród skalistych gór
Tu księżyc wschodzi jak nad Alabamą
Wystarczy przekręcić klucz
Tlidy tlidy tlidy di
Tlidy tlidy tlidy di
Czas relaksu, relaksu, relaksu to czas
Tlidy tlidy...
Kiedy zmęczonych po długiej podróży
powita nas kanion leżący u stóp
Wtedy pomyślę, że świat choć tak duży
Najbardziej smakuje mi tu
Wniosę bagaże i zaraz po chwili
W fotelu bujanym opadnę bez sił
Głowę pochylę nad szklanką martini
A oni zanucą mi
Tlidy tlidy tlidy di
Tlidy tlidy tlidy di
Czas relaksu, relaksu, relaksu to czas
Tlidy tlidy...
Teraz gdy w ciszy letniego poranka
Ptaki mnie budzą piosenką bez słów
Gdy w oknie tańczy na wietrze firanka
me serce liczy na cud
Oddałbym chyba pieniądze i sławę
Zapomniał, że życie gdzieś toczy swój rytm
Oddałbym chętnie i świat niemal cały
Gdy oni śpiewają mi
sł. B. Olewicz
muz. A. Rybiński
1974
środa, 8 maja 2013
Wyjatkowo zimny majowy weekend...
Tegoroczny weekend majowy nie rozpieszcza nas, jeśli chodzi o pogodę... Piosenką tygodnia mogła być tylko jedna. Świetny kawałek, który ciągle mi gra w myślach...
Kora - Wyjątkowo zimny maj
Dzień za dniem pada deszcz
Słońce śpi, nie ma Cię
Jest mi bardzo, bardzo źle
Zimny kraj, zimny maj
Koty śpią, miasto śpi
Czarodziejskie śnią się sny
W moim śnie, cudownym śnie
Tylko kocham, kocham, kocham
Bawię się, laj laj, laj, laj
W moim śnie, cudownym śnie
Przez zieloność wolno płyniesz
I do brzegu zbliżasz się
Cudny kraj, cudny maj
Słońce mruży twoje oczy
Gdy całujesz, pieścisz mnie
W moim śnie, cudownym śnie
Tylko kocham, kocham, kocham
Bawię się, laj laj, laj, laj
poniedziałek, 25 marca 2013
Nie widać jeszcze, a już dobrze słychać
Tak, tak... chodzi o tegoroczną wiosnę :) Już od lutego ptaki
poćwierkują weselej, chociaż śniegi wszędzie. Ostatnio byłam w Parku
Szczytnicki na krótkim spacerze, można by powiedzieć, że w poszukiwaniu
wiosny. I mimo śniegu i mrozu, słychać tam wiosnę na całego!
Świergolenie rozbrzmiewa na wysokościach, więc jest nadzieja! :) A najlepsze były kaczki, pod którymi załamywał się lód.

sobota, 23 marca 2013
Zaczarowana Podusia: Cukierasy od sklepu Deco Plastyk
Zaczarowana Podusia: Cukierasy od sklepu Deco Plastyk:
Szanowni Odwiedzający!!!
Jest możliwość zdobyć profesjonalny zestaw decoupage'ysty - prezent od sklepu Deco Plastyk z Zielonej Góry
Zasady Candy oczywiście takie same jak zawsze:
1. Pozostaw komentarz pod tym postem.
Szanowni Odwiedzający!!!
Jest możliwość zdobyć profesjonalny zestaw decoupage'ysty - prezent od sklepu Deco Plastyk z Zielonej Góry
1. Taca drewniana,
2. Arkusz papieru z motywem florystycznym,
3. PODGE: klej do decoupage,
4. TRANSFER GLAZE: lakier do "przenoszenia" motywów z wydruków laserowych,
5. CREZY CRACKS: jednoskladnikowy preparat do spękań dający spękania dwukolorowe,
6. DECO VARNISH DEAD FLAT: akrylowy lakier matowy na bazie wody.
2. Polub Deco Plastyk na FB (jeśli masz profil) http://www.facebook.com/pages/Decoplastyk/626083834084236?fref=ts
3. Udostępnij u siebie na blogu info o zabawie (aktywny link do candy oraz powyższe zdjęcie)
Losowanie zwycięzcy odbędzie się 14 kwietnia,
zatem na komentarze czekam do 13 kwietnia do godziny 24:00.
Subskrybuj:
Posty (Atom)

.jpg)

