Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...

Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...

To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...

środa, 15 lipca 2015

Kuszenie cichej Weroniki w Teatrze Polskim we Wrocławiu

Na zakończenie sezonu wybrałam się po raz drugi na Kuszenie cichej Weroniki Roberta Musila w reż. Krystiana Lupy. Pierwszy raz miałam okazję widzieć ten spektakl w 2009 roku i wówczas zrobił na mnie bardzo duże wrażenie... Przeżyłam prawdziwe katharsis. Byłam ciekawa, jak będzie teraz, po tylu latach i ze znacznie bogatszym bagażem moich doświadczeń. I ponownie rozczarowania nie było.

Weronika to kobieta w raczej dojrzałym już wieku, która utknęła gdzieś w stadium między rozmarzoną dziewczyną czekającą na tego, który zmieni wszystko, a kobietą dorosłą stanowiącą samodzielną jednostkę, niezawisłą od kaprysów starej ciotki. Tkwi w tym zawieszeniu, mimo że ma na wyciągnięcie ręki tego, który ją kocha i jest w stanie dopasować się i do niej i do jej dziwacznego życia, ale także chce ją wyrwać z tego marazmu. Johannes doskonale wie, jak się zachować przy wspólnej kolacji z ciotką, kiedy pochwalić rybę a kiedy nalać wody, jak odpowiadać na westchnienia i gesty - on też jest już częścią tego świata. Jednak dla Weroniki to za mało, nie satysfakcjonuje jej to, sama już nie wie, jakie warunki mu postawić... "Może gdybyś miał umrzeć" mówi... Wystawia go na kolejne próby, największą z nich jest jednak pojawienie się konkurenta. Demeter nie owija w bawełnę ani nie bawi się w konwenanse - to ten typ, co to "za włosy i do jaskini", nie pyta o zgodę na pocałunek, lecz bierze zdecydowanym ruchem to, na co ma ochotę. Weronice to niezwykle imponuje, ostentacyjnie okazuje to w obecności Johannesa. Czy jednak ta próba nie będzie tą jedną za dużo? Czy nie spełni się jej "życznie" - "może gdybyś musiał umrzeć"...

Ta historia dotyka bardzo mocno tematu wiecznego rozdarcia między pragnieniem stabilizacji a namiętności. Weronika nie potrafi się zdecydować, czego chce. Wciąż siedzi na górze starostwa i rdzewiejących rupieci pokrytych grubą warstwą kurzu, które są tylko przykrą pamiątką po świecie, który dawno powinien już odejść w zapomnienie i tak naprawdę wcale nie był jej światem. Nuża się w przeszłości, która śmierdzi stęchlizną. Próbuje nawet jakby uciec z tego śmietniska, ale nie ma dość woli, wciąż ogląda się na boki. Jest słaba, a może tak jej wygodnie? Może to wygodne mieć zawsze powód do narzekań oraz mieć zawsze kogo obwinić za swoje niepowodzenia życiowe? Tylko że czasem bywa tak, że nie da się już niektórych rzeczy cofnąć. Tych, którzy zawsze czekali, trzymani w odwodzie, może kiedyś zabraknąć; a ci, którzy byli chwilą wyrwania się z marazmu równie szybko zniknęli, jak się pojawili.

Jest to spektakl niełatwy, po którym wychodzi się z teatru i nie ma się ochoty na ożywione dysputy o tym, co się widziało, ani o czymkolwiek. Trzeba go przetrawić w sobie. Jest to inscenizacja gęsta znaczeniowo - nie ma tutaj przypadkowych gestów, zabiegów scenicznych (zwrócę tylko uwagę na nagość w pierwszej scenie, która jest uzasadniona zwrotem do Boga, przed którym wszyscy jesteśmy nadzy - wiem, że ten zabieg niektórych bulwersował, stąd ta uwaga) oraz słów. A te ostanie są raczej ciężkie i serwowane w takim natężeniu, że potrzeba czasu, by tę sztukę zrozumieć, przyjąć i wyciągnąć dla siebie wnioski. Bardzo ją polecam, zwłaszcza kobietom. Dla mnie jest to jedna z takich sztuk, po których wie się, po co został stworzony teatr.

Obsada:
Weronika - rewelacyjna, jak zawsze, Ewa Skibińka
Johannes - świetny Adam Szczyszczaj
Demeter - Mariusz Kiljan
Ciotka - Krzesisława Dubielówna
Reżyseria - Krystian Lupa




piątek, 6 lutego 2015

Sandor Marai - "Przygoda" w Teatrze TV

Ostatnio w TV Polonia miałam okazję zobaczyć po raz drugi spektakl Teatru Telewizji z okazji pięćdziesięciolecia pracy scenicznej Jana Englerta, pt. Przygoda. Z ogromną uwagą przyjrzałam się tej sztuce opartej na tekście węgierskiego pisarza Sandora Maraiego. Miałam raz okazję czytać powieść tego autora, ale nie porwała mnie wówczas, jakoś nie trafiła do mnie. Co innego Przygoda. Jest to sztuka, którą od pierwszych minut ogląda się z wielkim skupieniem, bo nie ma w niej zbędnych słów, zbędnych ujęć. Przy całej ważności tekstu jest także zainscenizowana w bardzo przystępny sposób, niemalże filmowy. Jest to sztuka poruszająca wiele tematów, a przyczynkiem do rozważań o życiowych wyborach i ich zasadności lub nie staje się wielokąt miłosny oraz odwiedziny dawnego przyjaciela głównego bohatera. Kolega i naukowy towarzysz Dr. Petera Kadara pojawia się zaledwie dwukrotnie, ale to właśnie jego nieoczekiwane odwiedziny i stawiane przezeń kwestie sprawiają, że staje się on spiritus movens całej sztuki oraz zamyka ją gorzką klamrą. Sprawia, że nasz bohater, bardzo pewny tego, że podjął przed laty właściwą decyzję, rezygnując z kariery naukowej dla ukochanej żony i wijąc sobie wygodną, choć wymagającą, posadę najlepszego lekarza w okolicy posiadającego własną klinikę, nagle zaczyna się zastanawiać. W świetle wydarzeń najbliższych godzin okazuje się, że to, na co kiedyś zagrał va bank, może nie zaowocować tym, czego w zamian oczekiwał.

W sztuce pod dość lekkim tytułem pada wiele bardzo ostrych, mocnych stwierdzeń o tym, że za każdą przygodę trzeba zapłacić okup, że nie nigdy nie możemy być pewni tego, co otrzymamy w zamian za swoje poświęcenie dla kogoś. Czy to jedno poświęcenie się ma tej osobie wystarczyć za wszystko inne w całym życiu? W jakiej sytuacji stawia ono tę osobę - czy nie ma ona już prawa domagać się niczego więcej, czy ma zapomnieć o sobie i swoich potrzebach i zatopić się w bezgranicznym poczuciu wdzięczności? Jest tu także mowa o poczuciu odpowiedzialności za drugą osobę - czy ono zmienia namiętność, gdy w grę wchodzą bardzo poważne problemy? Czy można być kogokolwiek pewnym w życiu? Jak można zachować twarz i resztki godności i pewności siebie? Jak można dalej żyć, gdy okazuje się, że dotychczasowy sens rozsypał się jak domek z kart?

Jest to sztuka, która gra delikatnie na cienkich strunach najważniejszych aspektów ludzkiego życia. Spektakl został wybitnie wyreżyserowany przez Jana Englerta. Jan Englert w roli głównej oczywiście jest fundamentem obsady, ale przepięknie wyglądająca Beata Ścibakówna w roli jego żony oddaje dramatyzm swojej postaci nie mniej trafnie. W roli asystenta, Dr. Zoltana, Piotr Adamczyk, w dalszym planie Edyta Olszówka, Zofia Zborowska epizodycznie w roli pielęgniarki, no i w końcu Wiesław Komasa w roli przyjaciela sprzed lat. Każda z postaci ma tu do przekazania swoją część prawdy i mądrości życiowej. Jest to spektakl nie do przegapienia – polecam gorąco.


środa, 7 stycznia 2015

Dzikie historie - humor tylko dla koneserów

Z początkiem roku wszedł na ekrany film Dzikie historie w reżyserii Argentyńczyka polskiego pochodzenia, Damiana Szifrona. Miałam okazję zobaczyć ten film w lecie na pokazie podczas gali rozpoczęcia festiwalu Nowe Horyzonty. Mówiąc kolokwialnie, zgiął mnie wpół - ze śmiechu oczywiście. Jeszcze nigdy, ale to nigdy, nie widziałam filmu, który posługiwałby się takim poczuciem humoru, jak moje własne na co dzień! Niesamowicie skomponowane, krótkie, ale gęste filmy - w sumie sześć - które łączy jedynie temat. Chyba nie da się wybrać tej najlepszej :) Teraz dwa, a nawet trzy razy zastanawiam się zanim dam komuś lekcję dobrych manier na drodze :) Fabuły są tak zaskakujące, że w momentach, kiedy się nie śmiałam, musiałam zbierać szczękę z podłogi, bo co chwila opadała mi z wrażenia :) Oprócz tego jest w tych naprawdę dzikich historiach pewne przesłanie... Ale czy takie wspierające grzeczność... no nie wiem, chyba niekoniecznie :) Ale najlepiej oceńcie sami! Film nie do przegapienia! Ja idę drugi raz! :)

Zwiastun: Dzikie historie


czwartek, 13 listopada 2014

Idealna piosenka na jesienną chandrę

Ostatnio w trójkowej audycji Myśliwiecka 3/5/7 usłyszałam piosenkę, która sprawia, że od razu nogi same ruszają się w rytm, a za nimi reszta ciała - przy tym to można dopiero szaleć na parkiecie, albo na kafelkach w kuchni :) Dawno nie słyszałam tak energetyzującego kawałka! To będzie mój hit na jesienne spadki formy :) Tekst długi i raczej nie za ciekawy, co innego teledysk - daje radę!


Johnny Marr - Easy Money -> link


czwartek, 23 października 2014

I almost gave you one more chance...

Kolejne do kolekcji... i jak zawsze trafia w sedno aż za dobrze...;)

Lenny Kravitz - The Chamber -> Link


You killed a love that was once so strong
With no regret to what you did wrong
Should I stay and fight?
Can we make this right?

You look through me like an open door
Do I exist to you anymore?
'Cause when I'm talking to you
There's someone else that you're hearing

I gave you all the love I had
And I almost gave you one more chance
Then you put one in the chamber
And shot my heart of glass
This time will be the last

You played your game, used me like a pawn
Check mate you're done and then you were gone
Did I move too fast?
I thought we would last

Now that you're through I can't feel your soul
Where there was love lies an empty hole
'Cause when I make love to you
There's someone else that you're feeling

I gave you all the love I had
And I almost gave you one more chance
Then you put one in the chamber
And shot my heart of glass
This time will be the last

I gave you all the love I had
And I almost gave you one more chance
Then you put one in the chamber
And shot my heart of glass
This time will be the last

So many nights
I've been standing at the wall
Blind folded with a cigarette
Waiting for the fall

I gave you all the love I had
And I almost gave you one more chance
Then you put one in the chamber
And shot my heart of glass
This time will be the last

poniedziałek, 16 czerwca 2014

Pieśń wieczorna na dziś

Dzisiaj przypomniał mi się utwór z dawnych lat... Znam jego każdą nutę, najmniejszy dźwięk. Wiąże się z nim tak wiele nieprzespanych nocy, wiele wspomnień... Piękny kawałek zarówno muzycznie, jak i poetycko - tylko i aż cztery wersy... Przenosi w oniryczne krainy rozległych wzgórz i zasnutych mgłą dolin...
Not a care if I never wake...


Anathema - Everwake -> Link

Somniferous whisperings of scarlet fields
Sleep calling me and my dreams are wondrous
My reality is abandoned - I traverse afar
Not a care if I never wake

środa, 4 czerwca 2014

Już nie tylko w snach...

Dzisiaj siedziałam w czytelni na Szajnochy i nagle naukową atmosferę przerwał zgiełk na ulicy Kazimierza Wielkiego. Werble, trąbki, krzyki tłumu, skandowanie haseł krytykujących władzę, śpiewanie pieśni przeciwko prezydentowi miasta i obecnej sytuacji w kraju. W tłumie manifestantów wszyscy: starzy i młodzi, kobiety i mężczyźni. Przeszli pokojowo, choć hasła nie napawały optymizmem i były raczej ostre.

Dzisiaj wyjątkowa rocznica. Niektórzy twierdzą, że jej waga jest przeceniana, że woleliby cofnąć czas, że nie wyszło z tego tak wiele dobrego, jak się spodziewali, że za komuny było lepiej, bo byliśmy dziewiątą potęgą gospodarczą świata a teraz wszystko rozkradzione.

Dlaczego nie potrafimy docenić czegoś obecnie tak oczywistego, jak możliwość legalnego protestowania przeciw czemukolwiek, z władzą włącznie? Owszem 04 czerwca 1989 roku nie załatwiliśmy sobie raju na ziemi, ale nie zapominajmy, że Wolność jest najwyższą wartością i to o nią chodziło i chodzi nadal. Nie musimy już o niej śnić, a 25 lat to zaledwie chwila w historii. Doceńmy to, co mamy i szanujmy to, że przyszło nam żyć w czasach historycznego przełomu.

Piosenka na dziś - Hymn do Wolności

Dżem - Sen o Viktorii -> link



Dzisiaj miałem piękny sen
Naprawdę piękny sen
Wolności moja, śniłem, że
Wziąłem z Tobą ślub
Słońce nas błogosławiło
I Księżyc też tam był
Wszystkie gwiazdy nieba
Wszystkie gwiazdy pod

O Victorio, moja Victorio!
Dlaczego mam Cię tylko w snach?
Wolności moja, Ty Victorio!
Opanuj w końcu cały świat

Och, gdyby tak wszyscy ludzie
Mogli przeżyć taki jeden dzień.
Gdy wolność wszystkich ludzi zbudzi
I powie: "Idźcie tańczyć, to nie sen"

O Victorio, moja Victorio!
O Victoria ma!