Wiele lat temu przeczytałam książkę Jerzego Andrzejewskiego "Popiół i diament", nie pamiętam za wiele z jej treści, ale pamiętam, że czytało się ją dobrze i że sympatie i antypatie wobec bohaterów nie były rozłożone w sposób zgodny z trendem przyjętym w wolnej Polsce:)
Kilka lat temu dostałam w prezencie film-box z filmami ze Zbyszkiem Cybulskim, znajdował się w nim też "Popiół i diament" w reżyserii Wajdy. Sięgnęłam po ten obraz dopiero wczoraj i okazało się, że nigdy wcześniej go nie widziałam. Nie rozczarował mnie bynajmniej.
Historia opowiedziana zgoła nie przypomina mi dość rozciągniętej w czasie akcji powieści. Reżyser opowiada o tym zabiegu kondensacji i o wielu innych ciekawych szczegółach związanych z filmem w dodatkach na DVD, więc nie będę tu przytaczać jego słów. Chcę za to wspomnieć o czym to jest i dlaczego warto to obejrzeć.
Film wprowadza nas w świat powojennej Polski, kiedy to pozostały żywe ofiary wojny i rodziła się nowa rzeczywistość. Mamy tu społeczeństwo w pigułce - młodego byłego AK-owca, który mimo szczerego pragnienia, nie może uwolnić się od walki, zbyt boi się, że w zamian życia w ukryciu, przyjaciół z lasu, nie zostanie mu nic. Chce żyć normalnie, mieć marzenia, zakochać się, uczyć się, nie chce już dłużej zabijać. Jest jego kolega z podziemia, dla którego wojna się wciąż nie skończyła. Jest też partyjny aktywista, Szczuka, który także niesie swój ciężar wojny, także ma wspomnienia, do których wraca z rozrzewnieniem, jak do najlepszych lat życia. Jego dramat polega na tym, że podczas jego nieobecności jego syn został wychowany wg wartości skrajnie odmiennych do ideałów ojca. Ciekawe, że Wajda ukazuje go jak człowieka, a nie komunistę, który bez refleksji pnie się po szczeblach urzędniczej kariery - on faktycznie zdaje się wierzyć w wyznawaną ideologię. Mamy też Drewnowskiego w wykonaniu Kobieli, który reprezentuje typ młodego człowieka, który sam nie wie, w którą ścieżkę skręcić, pomaga konspiratorom przy organizowaniu zamachu, a jednocześnie liczy na rozwój kariery urzędniczej u boku nowo mianowanego ministra. Jakby chciał się zabezpieczyć na wszystkich frontach - marnuje jednak swoją szansę przez głupotę. Jest młoda barmanka, Krysia, która uderzająco beznamiętnie objaśnia, co się stało z jej rodziną w czasie wojny.
Mamy więc przekrój społeczeństwa począwszy od ministra, który urządza bankiet w hotelu, aż po babcię klozetową, która też ma swoje obserwacje. Takie spektrum daje nam możliwość nawet choćby krótkiego spojrzenia oczami różnorodnych osób.
Nie będę analizować całego filmu, by nie odbierać nikomu przyjemności własnego odbioru. Chciałabym tylko omówić bardzo wymowną dla mnie jedną z końcowych scen filmu - scenę tańca w hotelowej kantynie.
Nad ranem, gdy goście budzą się z pijackiego snu, szef restauracji żąda od orkiestry, by grali poloneza Chopina. Jest to jeden z bardziej reprezentacyjnych utworów polskich, symbol niemalże. Orkiestra bardzo nieskładnie odgrywa kolejne takty, wodzirej ustawia kolejne pary do korowodu - tancerze skaczą dość ochoczo, choć niektórych trzeba nieco przymusić, inni zostają bezwiednie wciągnięci. Towarzystwo jest bardzo zróżnicowane, nawet Krysia zostaje połączona z jakimś spóźnionym jegomościem. Zaczynają obłędny taniec jak w letargu, w tle fałszywe dźwięki poloneza.
Nie sposób nie skojarzyć tej sceny z chocholim tańcem w "Weselu". Tutaj w obliczu nowego ustroju, powstającego ze zlepku strzępów ocalałego społeczeństwa, które nie zawsze dają się z sobą scalić, powstać ma nowa Polska. Przyświecają jej najwznioślejsze narodowe ideały, jednak w nowej, skacowanej rzeczywistości brzmią one równie fałszywie jak zapijaczony polonez. Znamienne, że ktoś z orkiestry mówi: "Ale myśmy tego nigdy razem nie grali". Ale ktoś się uparł, że mają tańczyć, więc tańczą i robią dobrą minę w tańcu, który nie przystoi w takim ich stanie - widać, że poszczególne postaci kreują się na kogoś, kim nie są. Proste kobiety, dopiero co zbudzone znad kieliszka, teraz zachowują się jak damy, posyłając uprzejme ukłony w stronę ciemnych kątów knajpy.
Poza tym jest w tym filmie wiele "smaczków" - bardzo sugestywnych obrazów - jak choćby wiszący głową w dół ukrzyżowany Chrystus w ruinach kościoła - znak odwróconych wartości w zburzonym świecie wojny.
Chyba dość oryginalna, jak na swój czas, subtelna krytyka polskiego etosu "ginącego", czy trzeba czy nie, trzeba za ideały, bo każą nam - w tle brzmią słowa pieśni "Czerwone maki na Monte Cassino". Jest ta krytyka znamienna dla młodego chłopaka, który przeżył i, jak najszczęśliwszy okres życia, wspomina wojnę, jak swoją młodzieńczą Arkadię (Czyż nie każdy najlepiej wspomina czasy młodości, niezależnie od tego, w jakich czasach je spędził?). W rozmowie z przyjacielem stwierdzają, że było tak dobrze, bo wiedzieli czego od nich chcą - umierać - "stać nas na to" sarkastycznie parska Cybulski, który niby dezawuuje wartość życia, ale przecież tak bardzo tęskni do normalności, której nie zna.
Polecam ten film, również komentarze reżysera, które ułatwiają ocenę w kontekście książki. W tej adaptacji widoczna jest ta przestrzeń i zmiany, jakie zaszły w świadomości, od momentu napisania tekstu, po realizację Wajdy. Widać, że sam Andrzejewski jako współautor scenariusza, zweryfikował swoje przekonania przez te kilka lat...
Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...
Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...
To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...
To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...
wtorek, 28 lutego 2012
środa, 31 sierpnia 2011
"Anty.TINA. Rozmowy o lepszym świecie, myśleniu i życiu" - Jacek Żakowski
Powracam do tej książki - zbioru rozmów z wielkimi i mądrymi ludźmi naszych czasów: filozofami, socjologami, biznesmenami, dziennikarzami, naukowcami itd. Nie ma wśród nich polityków. Z każdej z rozmów płynie refleksja nad dzisiejszym światem, która poprzedzona jest wnikliwą obserwacją i podparta gruntowną wiedzą na temat procesów, które rządzą światem.
Rozmówcy Żakowskiego nie boją się ostrych słów krytyki panującego porządku, co oczywiście wynika już z samego tytułu: Anty.TINA czyli Anty. There Is No Alternative - jak wyjaśnia nam wydawca, jest to ukryta od pozorami oczywistości nieformalna ideologia rządząca dzisiejszym światem (...)
Wnioski mogą być szokujące, zwłaszcza, że książka ma już kilka lat i niektóre przewidywania naszych bohaterów niestety się ziszczają na naszych oczach. Jedyną drogą wyjścia okazuje się brak zgody na takie schematy, na tzw. porządek czy stan rzeczy. Jest nadzieja, że jeśli nie wszyscy damy się wmanewrować w myślenie, że tak już musi być, to diabelna machina konsumeryzmu, egoizmu czy legalnego kłamstwa nie wessie nas i ocalimy własne ja.
Rozmówcy Żakowskiego nie boją się ostrych słów krytyki panującego porządku, co oczywiście wynika już z samego tytułu: Anty.TINA czyli Anty. There Is No Alternative - jak wyjaśnia nam wydawca, jest to ukryta od pozorami oczywistości nieformalna ideologia rządząca dzisiejszym światem (...)
Wnioski mogą być szokujące, zwłaszcza, że książka ma już kilka lat i niektóre przewidywania naszych bohaterów niestety się ziszczają na naszych oczach. Jedyną drogą wyjścia okazuje się brak zgody na takie schematy, na tzw. porządek czy stan rzeczy. Jest nadzieja, że jeśli nie wszyscy damy się wmanewrować w myślenie, że tak już musi być, to diabelna machina konsumeryzmu, egoizmu czy legalnego kłamstwa nie wessie nas i ocalimy własne ja.
poniedziałek, 18 lipca 2011
Peter Bruegel Młodszy - Pejzaż zimowy z łyżwiażami i pułapką na ptaki, Lech Majewski - Młyn i Krzyż
Pod koniec czerwca 2011 trafiła się nie lada gratka. Muzeum Narodowe wystawiło dla zwiedzających oryginalną kopię (sic!) Pejzażu zimowego... Petera Bruegela St. Kopię wykonał jego syn, Peter Bruegel Mł. Jest to ponoć jedna z pierwszych kopii tego obrazu, drewno na którym jest wykonany obraz datuje się na 1586 r. Obraz jest wierną kopią oryginału.
Wspominam z lekkim rorzewnieniem czasy studiów, kiedy to przygotowując referat na historię sztuki, właśnie o Bruegelu ojcu miałam okazję trochę się zapoznać z jego malarstwem. W sumie to odkąd je pierwszy raz widziałam, urzekała mnie dbałość o szczegóły, swoista teatralność, symultaniczność wydarzeń i ukryte w gąszczu postaci głębokie przesłanie, dostępne tylko dla uważnego obserwatora.
W prezentowanym we wrocławskim Muzeum obrazie widzimy pejzaż zimowego popołudnia, mieszkańcy wioski bawią się na lodzie, w tle, na horyzoncie widać miasto, którego obecność nie mąci w żaden sposób życia tutaj. Po prawej, niby na pierwszym planie, ale jak to u Bruegela, niby nieistotne, ptaki czekają na jedzenia na drzewach, inne już się posilają pod przyjemnym daszkiem. Ich czujność jest uśpiona przez chęć napełnienia żołądka na tyle, że nie zauważają, że czyha na nie niebezpieczeńtwo - uczta tak naprawdę jest pułapką i lada moment miejsce radości i stół obfitości zmienią się w miejsce krwawej śmierci.
Na ślizgawce równie beztrosko poczynają sobie ludzie - pochłonięci przyziemnością, chwilą przyjemności nie zauważają, że jedno z dzieci niebezpiecznie zbliża się po cienkim lodzie do przerębli, by tam za chwilę zmienić miejsce uciechy w miejsce rozpaczy.
Przy interpretacji skorzystałam z pomocy Muzeum - niestety nie jestem aż tak wnikliwym obserwatorem :)
Przywołam przy tej okazji inne wydarzenie związane z jednym z moich ulubionych malarzy. Wiosną można było zobaczyć w wybranych kinach film Lecha Majewskiego inspirowany obrazem "Droga Krzyżowa". "Młyn i krzyż" ubogi w dialogi, przemawia do widza niezwykle sugestywnym obrazem i świetnie oddaje klimat tego malarstwa. Polecam gorąco tę podróż w bruegelowski świat postaci i wydarzeń, jedocześnie dosłownych i alegorycznych, zawsze gęstych znaczeniowo.
Wspominam z lekkim rorzewnieniem czasy studiów, kiedy to przygotowując referat na historię sztuki, właśnie o Bruegelu ojcu miałam okazję trochę się zapoznać z jego malarstwem. W sumie to odkąd je pierwszy raz widziałam, urzekała mnie dbałość o szczegóły, swoista teatralność, symultaniczność wydarzeń i ukryte w gąszczu postaci głębokie przesłanie, dostępne tylko dla uważnego obserwatora.
W prezentowanym we wrocławskim Muzeum obrazie widzimy pejzaż zimowego popołudnia, mieszkańcy wioski bawią się na lodzie, w tle, na horyzoncie widać miasto, którego obecność nie mąci w żaden sposób życia tutaj. Po prawej, niby na pierwszym planie, ale jak to u Bruegela, niby nieistotne, ptaki czekają na jedzenia na drzewach, inne już się posilają pod przyjemnym daszkiem. Ich czujność jest uśpiona przez chęć napełnienia żołądka na tyle, że nie zauważają, że czyha na nie niebezpieczeńtwo - uczta tak naprawdę jest pułapką i lada moment miejsce radości i stół obfitości zmienią się w miejsce krwawej śmierci.
Na ślizgawce równie beztrosko poczynają sobie ludzie - pochłonięci przyziemnością, chwilą przyjemności nie zauważają, że jedno z dzieci niebezpiecznie zbliża się po cienkim lodzie do przerębli, by tam za chwilę zmienić miejsce uciechy w miejsce rozpaczy.
Przy interpretacji skorzystałam z pomocy Muzeum - niestety nie jestem aż tak wnikliwym obserwatorem :)
Przywołam przy tej okazji inne wydarzenie związane z jednym z moich ulubionych malarzy. Wiosną można było zobaczyć w wybranych kinach film Lecha Majewskiego inspirowany obrazem "Droga Krzyżowa". "Młyn i krzyż" ubogi w dialogi, przemawia do widza niezwykle sugestywnym obrazem i świetnie oddaje klimat tego malarstwa. Polecam gorąco tę podróż w bruegelowski świat postaci i wydarzeń, jedocześnie dosłownych i alegorycznych, zawsze gęstych znaczeniowo.
środa, 29 czerwca 2011
Chłopak z fortepianem byłby dla mnie interesujący
Żeby nie było, że wszystko tak na poważnie... i że poczucie humoru nie jest dla mnie wartością wysokiej rangi...
Ostatnio przypomniałam sobie o moim dziecięcym marzeniu, które w latach 80. nie miało w moim przypadku szans się urzeczywistnić z bardzo prozaicznych powodów. I otóż przyszło mi to na myśl, że skoro już mnie stać i mam nawet trochę czasu do zabicia, to może faktycznie nigdy nie jest za późno na spełnianie marzeń, nawet tych już nieco przeterminowanych. W związku z tym postanowiłam rozpocząć naukę gry na pianinie (tudzież innym kiborgu :P) i nawet wynalazłam już nauczyciela i umówiłam się na pierwszą lekcję. Niestety do spotkania nigdy nie doszło z przyczyn ode mnie niezależnych, a i mój zapał nieco okrzepł z niewiadomych powodów;)
Pozostał jedynie sentyment a z nim związana piosenka, którą lata temu, wówczas bliski, znajomy mi przedstawił. Pikanterii niech tu doda fakt, że moją najpierwszą miłością był Paweł, który mimo że był w moim wieku, grał na mojej pierwszej komunii na... kalwiszach! A jakże! :)
Stara miłość nie rdzewieje, a tym razem jest to miłość do fortepianisty jako takiego.
Kabaret Potem - Fortepianista
Chłopak z fortepianem byłby dla mnie interesujący
Jakby zagrał gamę słuchać mogłabym bez końca
Chłopak z fortepianem tak szalenie mi zaimponuje,
Że się zna na graniu i w klawiszach orientuje.
Nie musi być ładny zbyt
Byle znał na fortepian chwyt
Ani bogaty nie musi być
Ani książę, ani szycha,
byle był fortepianista
i pomykał.
Chłopak z fortepianem byłby fajny
chłopak z fortepianem
Bo jak co zagrane, to wiadomo, że zagrane
Och, jakżebym chciała,
żeby talent miał trochę jak Chopin
I tak tylko dla mnie po klawiszach i z powrotem.
Nie musi być ładny zbyt
Byle znał na fortepian chwyt
Ani bogaty nie musi być
Ani książę, ani szycha,
byle był fortepianista
i pomykał.
Słowa: Władysław Sikora
Muzyka: Adam Pernal
Potem - Fortepianista
Ostatnio przypomniałam sobie o moim dziecięcym marzeniu, które w latach 80. nie miało w moim przypadku szans się urzeczywistnić z bardzo prozaicznych powodów. I otóż przyszło mi to na myśl, że skoro już mnie stać i mam nawet trochę czasu do zabicia, to może faktycznie nigdy nie jest za późno na spełnianie marzeń, nawet tych już nieco przeterminowanych. W związku z tym postanowiłam rozpocząć naukę gry na pianinie (tudzież innym kiborgu :P) i nawet wynalazłam już nauczyciela i umówiłam się na pierwszą lekcję. Niestety do spotkania nigdy nie doszło z przyczyn ode mnie niezależnych, a i mój zapał nieco okrzepł z niewiadomych powodów;)
Pozostał jedynie sentyment a z nim związana piosenka, którą lata temu, wówczas bliski, znajomy mi przedstawił. Pikanterii niech tu doda fakt, że moją najpierwszą miłością był Paweł, który mimo że był w moim wieku, grał na mojej pierwszej komunii na... kalwiszach! A jakże! :)
Stara miłość nie rdzewieje, a tym razem jest to miłość do fortepianisty jako takiego.
Kabaret Potem - Fortepianista
Chłopak z fortepianem byłby dla mnie interesujący
Jakby zagrał gamę słuchać mogłabym bez końca
Chłopak z fortepianem tak szalenie mi zaimponuje,
Że się zna na graniu i w klawiszach orientuje.
Nie musi być ładny zbyt
Byle znał na fortepian chwyt
Ani bogaty nie musi być
Ani książę, ani szycha,
byle był fortepianista
i pomykał.
Chłopak z fortepianem byłby fajny
chłopak z fortepianem
Bo jak co zagrane, to wiadomo, że zagrane
Och, jakżebym chciała,
żeby talent miał trochę jak Chopin
I tak tylko dla mnie po klawiszach i z powrotem.
Nie musi być ładny zbyt
Byle znał na fortepian chwyt
Ani bogaty nie musi być
Ani książę, ani szycha,
byle był fortepianista
i pomykał.
Słowa: Władysław Sikora
Muzyka: Adam Pernal
Potem - Fortepianista
wtorek, 28 czerwca 2011
Stachuriada 2011
Cały tydzień mojego wczesnoletniego urlopu nie rozpieszczał nas pogodą. Długo wyczekiwany finał trzynastej Stachuriady musiał się odbyć w chłodną, jak na tę porę roku, noc.
Przegapiłam zespoły supportujące główne atrakcje wieczoru, czyli "spektakl" z Piotrem Machalicą w roli głównej - recytacje tekstów Steda. Widowisko przygotował teatr z Częstochowy. Można było usłyszeć znane doskonale utwory z wcześniejszych wykonań SDM, w zupełnie nowych aranżacjach. Akompaniowało trio instrumentalne: kontrabas, dwie gitary. Muszę przyznać, że jak dla mnie tchnęło to wiele świeżości w te teksty, które trudno już było sobie wyobrazić z inną muzyką. chylę czoła przed muzykami - gitary... piękne!
Gwoździem wieczoru był koncert Renaty Przemyk i Akustic Trio. Kolega skwitował przydługie przygotowania do występu: "Ile można ustawiać światła? Musi chyba wystąpić nago!" Jednak nasze kąśliwe komentarze zostały zmiażdżone już pierwszym utworem... Całość naprawdę mnie mile zaskoczyła, dostarczyła wspaniałych doznań, na które chyba się nie przygotowałam:D Szkoda tylko, że jako publika nie znaliśmy dobrze utworów, żeby móc trochę aktywniej uczestniczyć w tym eterycznym spotkaniu!
Na pamiątkę tego wieczoru "Kochana" - niestety nie udało mi się znaleźć dobrej jakości nagrania Akustic Trio.
Renata Przemyk - Kochana
Nie muszę pytać czy otworzysz
Bo wiem że jeśli zjawię się to w progu będziesz stać
I zdejmę płaszcz podszyty lękiem
Gdy przy mnie i przy nikim więcej
Twoja jasna twarz
Dajesz mi niepokorne myśli
Niepokoje
Tyle ich wciąż masz kochana
Nie myśl że nie miniemy nigdy się
Choć łatwiej razem iść pod wiatr
Podtrzymywałaś moja głowę
Nie roztrzaskałam skroni o podłogę póki co
Przed snem wypowiedz moje imię
Przybędę wraz ze świtem
Proszę, nie spij jestem już
Dajesz mi niepokorne myśli
Niepokoje
Tyle ich wciąż masz kochana
Nie myśl że nie miniemy nigdy się
Choć łatwiej razem iść pod wiatr
zdj. Gmina Kotla
Przegapiłam zespoły supportujące główne atrakcje wieczoru, czyli "spektakl" z Piotrem Machalicą w roli głównej - recytacje tekstów Steda. Widowisko przygotował teatr z Częstochowy. Można było usłyszeć znane doskonale utwory z wcześniejszych wykonań SDM, w zupełnie nowych aranżacjach. Akompaniowało trio instrumentalne: kontrabas, dwie gitary. Muszę przyznać, że jak dla mnie tchnęło to wiele świeżości w te teksty, które trudno już było sobie wyobrazić z inną muzyką. chylę czoła przed muzykami - gitary... piękne!
Gwoździem wieczoru był koncert Renaty Przemyk i Akustic Trio. Kolega skwitował przydługie przygotowania do występu: "Ile można ustawiać światła? Musi chyba wystąpić nago!" Jednak nasze kąśliwe komentarze zostały zmiażdżone już pierwszym utworem... Całość naprawdę mnie mile zaskoczyła, dostarczyła wspaniałych doznań, na które chyba się nie przygotowałam:D Szkoda tylko, że jako publika nie znaliśmy dobrze utworów, żeby móc trochę aktywniej uczestniczyć w tym eterycznym spotkaniu!
Na pamiątkę tego wieczoru "Kochana" - niestety nie udało mi się znaleźć dobrej jakości nagrania Akustic Trio.
Renata Przemyk - Kochana
Nie muszę pytać czy otworzysz
Bo wiem że jeśli zjawię się to w progu będziesz stać
I zdejmę płaszcz podszyty lękiem
Gdy przy mnie i przy nikim więcej
Twoja jasna twarz
Dajesz mi niepokorne myśli
Niepokoje
Tyle ich wciąż masz kochana
Nie myśl że nie miniemy nigdy się
Choć łatwiej razem iść pod wiatr
Podtrzymywałaś moja głowę
Nie roztrzaskałam skroni o podłogę póki co
Przed snem wypowiedz moje imię
Przybędę wraz ze świtem
Proszę, nie spij jestem już
Dajesz mi niepokorne myśli
Niepokoje
Tyle ich wciąż masz kochana
Nie myśl że nie miniemy nigdy się
Choć łatwiej razem iść pod wiatr
zdj. Gmina Kotla
środa, 15 czerwca 2011
Nie brookliński most - Edward Stachura
Ten utwór przez wiele lat był jak szalupa ratunkowa. Doskonałym dopełnieniem tekstu jest dla mnie muzyka w wykonaniu SDM - link poniżej
Rozdzierający
Jak tygrysa pazur
Antylopy plecy
Jest smutek człowieczy
Nie brookliński most
Ale przemienić
W jasny, nowy dzień
Najsmutniejszą noc-
To jest dopiero coś!
Przerażający
Jak ozdoba świata
Co w malignie bredzi
Jest obłęd człowieczy
Nie brookliński most
Lecz na drugą stronę
Głową przebić się
Przez obłędu los-
To jest dopiero coś!
Będziemy smucić się starannie !
Będziemy szaleć nienagannie !
Będziemy naprzód niesłychanie !
Ku polanie !
SDM - Nie brookliński most
Rozdzierający
Jak tygrysa pazur
Antylopy plecy
Jest smutek człowieczy
Nie brookliński most
Ale przemienić
W jasny, nowy dzień
Najsmutniejszą noc-
To jest dopiero coś!
Przerażający
Jak ozdoba świata
Co w malignie bredzi
Jest obłęd człowieczy
Nie brookliński most
Lecz na drugą stronę
Głową przebić się
Przez obłędu los-
To jest dopiero coś!
Będziemy smucić się starannie !
Będziemy szaleć nienagannie !
Będziemy naprzód niesłychanie !
Ku polanie !
SDM - Nie brookliński most
wtorek, 14 czerwca 2011
Prelude ‘Raindrop’ by Chopin
Prelude ‘Raindrop’ by Chopin
Drop by drop
With no rush
On the old roof
Of the Spanish house
Shy spring rain
On the life-green trees
Heavy dark clouds
Make the atmosphere low
Thunder hits the air
With a deep scream
The battle lasts few moments and
The giant walks away
Beaten
The calming sun gets through
The wooden blinds
Of the Spanish house
Ray of hope
The last frighten drops
‘It’s all right’
On the clear sky
A colourful bow
The storm is over
Subskrybuj:
Posty (Atom)