Z okazji Walentynek koleżanka zamówiła dla męża kartkę. Oboje są zapalonymi motorowcami i posiadają piękne maszyny. Dorota chciała, żeby ich miłość do siebie nawzajem połączyć jakoś z miłością do chopperów. Czy się udało?
Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...
Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...
To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...
To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...
czwartek, 14 lutego 2013
środa, 13 lutego 2013
Urodziny zimowo-malinowe
W styczniu spóźniliśmy się nieco z prezentem dla jednego kolegi z pracy. W jeden wieczór powstała kartka do podarunku. Chciałam, żeby mimo środka zimy było trochę letniego akcentu - stąd ten malinowy tort. Karta już po zrobieniu kojarzyła mi się jednak bardziej z choinką niż malinowym chróśniakiem :)
wtorek, 5 lutego 2013
Meble - odsłona druga
Po intensywnym ostatnim tygodniu stycznia spędziłam bardzo owocny weekend w Głogowie. Wreszcie po wielu miesiącach odnowiłam stolik drewniany (oczywiście zakupiony okazyjnie przez Mamę na szperach za jedyne kilkanaście złotych! :). Tato zajął się usunięciem starej politury i skręceniem go powtórnie. Przyznam, że debaty nad wzorem, jakim ozdobić blat były bardzo długie i
wreszcie zakończyły się konkluzją, że jakby co, to będzie już komplet z
półką i małym stolikiem. Przy naklejaniu serwetki nie obyło się bez
batalii o ilość nakładanego kleju oraz o uszkodzone motywy. Na szczęście
ofiar w ludziach nie było ;)
Mimo pierwotnych założeń stolik znalazł się u mnie we Wrocławiu jako mój wyjątkowy mebel z gatunku RTV :) Z przodu ma szufladkę na drobiazgi (również ozdobiona serwetką) - niestety nie wzięłam jej na razie, bo przez nią niby nie mieściła się wieża. Ostatecznie wieża i tak nie weszła na półkę, ale chociaż głośniki udało się wcisnąć i cudo zdobi mój pokój w nader miły dla oka sposób...
Mimo pierwotnych założeń stolik znalazł się u mnie we Wrocławiu jako mój wyjątkowy mebel z gatunku RTV :) Z przodu ma szufladkę na drobiazgi (również ozdobiona serwetką) - niestety nie wzięłam jej na razie, bo przez nią niby nie mieściła się wieża. Ostatecznie wieża i tak nie weszła na półkę, ale chociaż głośniki udało się wcisnąć i cudo zdobi mój pokój w nader miły dla oka sposób...
poniedziałek, 28 stycznia 2013
Letnie wspomnienia - świecznik wakacyjny
Dziś zamiast uczyć się do egzaminu, postanowiłam uzupełnić zaległości innego rodzaju :)
Kolejną pamiątką po słodkim czasie urlopowania jest świecznik. Jak przy każdej rzeczy, tak i tutaj kryje się pewna historia... Tym razem niesie ją ze sobą serwetka. Paczkę serwetek z tym lekkim motywem roślinnym otrzymałam w prezencie wieki temu wraz z woskową ogromną świecą ozdobioną tymże samym wzorem. Darczyńcą była nasza dobra znajoma z Niemiec, Asia. Świeczka już dawno się wypaliła, ale piękne serwetki jakimś cudem uchowały się przez te, chyba co najmniej, 10 lat. Aż doczekały się takiego "come-back". kto by pomyślał!
Drewniany świecznik tradycyjnie zakupiony przez moją Mamę za jakieś 2 zł na szperach :)
Kolejną pamiątką po słodkim czasie urlopowania jest świecznik. Jak przy każdej rzeczy, tak i tutaj kryje się pewna historia... Tym razem niesie ją ze sobą serwetka. Paczkę serwetek z tym lekkim motywem roślinnym otrzymałam w prezencie wieki temu wraz z woskową ogromną świecą ozdobioną tymże samym wzorem. Darczyńcą była nasza dobra znajoma z Niemiec, Asia. Świeczka już dawno się wypaliła, ale piękne serwetki jakimś cudem uchowały się przez te, chyba co najmniej, 10 lat. Aż doczekały się takiego "come-back". kto by pomyślał!
Drewniany świecznik tradycyjnie zakupiony przez moją Mamę za jakieś 2 zł na szperach :)
wtorek, 15 stycznia 2013
Meble - debiut
No, to wreszcie mogę odrobić zaległości i pochwalić się tym, co powstało całe miesiące temu. Mój debiut meblarski :)
Jako pierwszy powstał stolik nocny. Mama kupiła go za dwie dychy na "szperach" - był lakierowany, bardzo ciemny - chyba wiśnia. W związku z tym, że bardzo lubię ciemne meble i wszystkie moje są takowe, bardzo chciałam pozostać przy tym kolorze. Jednak problem w tym, że na ciemnym podkładzie można wykonać niewiele zdobień, bo motywy się gubią, są mało widoczne. Ponieważ stolik nie jest w stylu moderne, nie pasowały mi na niego znane już róże. Odstał swoje kilka miesięcy i nabrał mocy urzędowej :)
Postanowiłam ozdobić sam blacik serwetką z wyrazistym motywem, naklejaną w całości. Ci, którzy już próbowali techniki serwetkowej na pewno wiedzą, z jakim ryzykiem może wiązać się naklejanie serwetki w dużym kawałku. Co było robić? Sięgnęłam do podręcznika, który radzi użyć do tego celu "medium". Zbyt wielu szczegółów nie dali, ale wskazówka okazała się wystarczająca. Resztę dopełniła inwencja mojej Mamy! :)
Oto prosty i tani sposób na przyklejenie serwetki w całości, bez ryzyka, że się porwie albo wykrzywi.
Potrzebna do tego flizelina krawiecka - jak najcieńsza - z klejem! Serwetkę przyprasowujemy na flizelinę (oczywiście tylko wierzchnią warstwę serwetki) a jak już jest gotowa - dopiero naklejamy ostrożnie na powierzchnię, po uprzednim ewentualnym docięciu. Ta technika idealnie nadaje się na ozdabianie blatów i drzwiczek od mebli. Polecam wypróbować :)
Drugi mebel powstał na fali jesiennych projektów zmian lokalowych - nie wszystkie wypaliły, a przynajmniej nie do końca, dlatego półka do dziś stoi nieużywana w domu. Półkę mieliśmy w piwnicy od nie wiadomo kiedy i nie wiadomo skąd. Pamięta jednak z pewnością czasy PRL-u i można przypuszczać, że była wystana w kolejce wraz z meblami kuchennymi :) Przeszła metamorfozę i efekty można podziwiać poniżej. Tutaj serwetki były naklejane bezpośrednio, w dwu częściach - najpierw jednak przygotowałam szablon, by idealnie odwzorować kształt, w jakim ma być wycięta.
Jako pierwszy powstał stolik nocny. Mama kupiła go za dwie dychy na "szperach" - był lakierowany, bardzo ciemny - chyba wiśnia. W związku z tym, że bardzo lubię ciemne meble i wszystkie moje są takowe, bardzo chciałam pozostać przy tym kolorze. Jednak problem w tym, że na ciemnym podkładzie można wykonać niewiele zdobień, bo motywy się gubią, są mało widoczne. Ponieważ stolik nie jest w stylu moderne, nie pasowały mi na niego znane już róże. Odstał swoje kilka miesięcy i nabrał mocy urzędowej :)
Postanowiłam ozdobić sam blacik serwetką z wyrazistym motywem, naklejaną w całości. Ci, którzy już próbowali techniki serwetkowej na pewno wiedzą, z jakim ryzykiem może wiązać się naklejanie serwetki w dużym kawałku. Co było robić? Sięgnęłam do podręcznika, który radzi użyć do tego celu "medium". Zbyt wielu szczegółów nie dali, ale wskazówka okazała się wystarczająca. Resztę dopełniła inwencja mojej Mamy! :)
Oto prosty i tani sposób na przyklejenie serwetki w całości, bez ryzyka, że się porwie albo wykrzywi.
Potrzebna do tego flizelina krawiecka - jak najcieńsza - z klejem! Serwetkę przyprasowujemy na flizelinę (oczywiście tylko wierzchnią warstwę serwetki) a jak już jest gotowa - dopiero naklejamy ostrożnie na powierzchnię, po uprzednim ewentualnym docięciu. Ta technika idealnie nadaje się na ozdabianie blatów i drzwiczek od mebli. Polecam wypróbować :)
Drugi mebel powstał na fali jesiennych projektów zmian lokalowych - nie wszystkie wypaliły, a przynajmniej nie do końca, dlatego półka do dziś stoi nieużywana w domu. Półkę mieliśmy w piwnicy od nie wiadomo kiedy i nie wiadomo skąd. Pamięta jednak z pewnością czasy PRL-u i można przypuszczać, że była wystana w kolejce wraz z meblami kuchennymi :) Przeszła metamorfozę i efekty można podziwiać poniżej. Tutaj serwetki były naklejane bezpośrednio, w dwu częściach - najpierw jednak przygotowałam szablon, by idealnie odwzorować kształt, w jakim ma być wycięta.
sobota, 29 grudnia 2012
Zapomniany Mundial 1942 - dokumentalny komediowy film akcji
W przerwie świątecznej, jak zwykle, telewizja zaoferowała
nam repertuar najwyżej jakości! Na szczęście stacje dokumentalne stanęły na
wysokości zadania i TVP Historia w czwartek w porze tzw. największej
oglądalności wyemitowała wyśmienity dokument pt. Zapomniany mundial. Film trzyma w napięciu jak niejeden film akcji
i bawi jak niejedna komedia! Opowiada o nieznanym nikomu Mundialu w 1942. Odbył
się on z inicjatywy ekscentrycznego hrabiego Otza w argentyńskiej Patagonii.
Brały w nim udział drużyny kilku narodów, w tym polskich misjonarzy, którzy na
boisku byli ponoć niezgrabni i ociężali :P
Punktem wyjścia do
historii jest odnalezienie szczątków kamerzysty wraz z kamerą i filmem
nieopodal miasta, gdzie odbywały się zawody. Poznajemy wnuka owego operatora,
który dostarcza wielu ciekawych komentarzy. Spotykamy się także z aktorami tego
spektaklu –żyjącymi jeszcze reprezentantami Włoch, Niemiec i miejscowych Indian
Mapuche. Całość filmowana była przez dwoje kamerzystów –lokalnego operatora i
córkę hrabiego – Helenę Otz. Piękna imigrantka z Europy (była Żydówką) urzekała
swym talentem i urokiem. Szczególnie zawróciła w głowie trzem bohaterom tej
opowieści: nazistowskiemu napastnikowi Klausowi Kramerowi, hipnotycznemu bramkarzowi drużyny Mapuche i wspomnianemu kamerzyście.
Opowieść zatem okraszona jest pikantnymi smaczkami ;)
Autorzy prowadzą nas od samego pomysłu na konkurs, przez
organizację i historię pucharu, aż po zaskakujący finał między drużynami (nie
będę mówić, jakimi, żeby nie psuć efektu). Atmosferę dodatkowo podsyca fakt, że
do momentu nagrania tego dokumentu w 2011 roku nie było wiadomo, kto wygrał
puchar ani co się stało z samym trofeum. Dorzucę jeszcze, że sędzią na zwodach
był William Butch Cassidy – legendarny
zbir, syn jeszcze bardziej legendarnego ojca. On to za pomocą rewolweru
rozstrzygał spory, których na boisku nie brakowało!
Zachęcam gorąco do obejrzenia tego dokumentu – jest rewelacyjny!
Ukazuje nieznane zupełnie wydarzenie, w którym obyczajowość przenika się z polityką.
Jesteśmy też świadkami gorącej rywalizacji, nie tylko na boisku, a opowieści
reprezentantów pokazują, że emocje mimo upływu 70 lat są nadal bardzo żywe.
Polecam tę emocjonującą podróż w czasie z naprawdę zaskakującym zakończeniem.
Zapomniany mundial (oryg. Il Mundial dimenticato)
reżyseria: Lorenzo Garzella, Filippo Macelloni
scenariusz: Lorenzo Garzella, Filippo Macelloni
Argentyna/Włochy 2011
scenariusz: Lorenzo Garzella, Filippo Macelloni
Argentyna/Włochy 2011
Lobeliowy zestaw sypialniany
No, to wreszcie mogę odrobić zaległości i pochwalić się "dziełami", które powstały w ciągu ostatnich kilku miesięcy.
Na początek - mój debiut z, jak to moja Mama nazwała, "materiałem przyrodniczym". Jako pierwsza powstała mini szkatułka na drobiazgi. Na białym tle ciemnoniebieskie, delikatne kwiatuszki lobelii. Efekt - oceńcie sami - jak dla mnie urzekający. Niestety po kilku tygodniach lakier nieco pożółkł - nie wiem dlaczego: albo był już trochę za stary, albo kwiaty były nie dość wysuszone, albo zaszkodziło mu letnie słońce. Trudno - tragedii nie było, ale nie był już bielszy niż biel.
Do kompletu powstał serwetnik - tym razem użyłam białego akrylu do mebli firmy Dekoral i lakieru do drewna - również z Castoramy. Lakier dość wodnisty, więc nie daje efektu zatopienia motywu i idealnego wygładzenia powierzchni. Niestety, sprawdza się tu ulubione powiedzonko mojej Mamy, które słyszałam od najmłodszych lat: sztuka nie lubi skąpstwa. Użycie akrylu do mebli ma tę zaletę, że bardzo dobrze kryje i jest sam z siebie dość połyskliwy.
Komplet został sprezentowany Kasi z okazji przeprowadzki do nowego mieszkania. W sumie pomyślany był o niej od początku, bo miała w planach surowy wystrój w stylu skandynawskim - biało-niebieski. Koncepcja się zmieniła, ale i tak zestaw dość efektownie prezentuje się w jej sypialni :)
Na początek - mój debiut z, jak to moja Mama nazwała, "materiałem przyrodniczym". Jako pierwsza powstała mini szkatułka na drobiazgi. Na białym tle ciemnoniebieskie, delikatne kwiatuszki lobelii. Efekt - oceńcie sami - jak dla mnie urzekający. Niestety po kilku tygodniach lakier nieco pożółkł - nie wiem dlaczego: albo był już trochę za stary, albo kwiaty były nie dość wysuszone, albo zaszkodziło mu letnie słońce. Trudno - tragedii nie było, ale nie był już bielszy niż biel.
Do kompletu powstał serwetnik - tym razem użyłam białego akrylu do mebli firmy Dekoral i lakieru do drewna - również z Castoramy. Lakier dość wodnisty, więc nie daje efektu zatopienia motywu i idealnego wygładzenia powierzchni. Niestety, sprawdza się tu ulubione powiedzonko mojej Mamy, które słyszałam od najmłodszych lat: sztuka nie lubi skąpstwa. Użycie akrylu do mebli ma tę zaletę, że bardzo dobrze kryje i jest sam z siebie dość połyskliwy.
Komplet został sprezentowany Kasi z okazji przeprowadzki do nowego mieszkania. W sumie pomyślany był o niej od początku, bo miała w planach surowy wystrój w stylu skandynawskim - biało-niebieski. Koncepcja się zmieniła, ale i tak zestaw dość efektownie prezentuje się w jej sypialni :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)
