Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...

Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...

To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...

czwartek, 14 lutego 2013

Walę z dyńki! ;)

Z okazji Walentynek koleżanka zamówiła dla męża kartkę. Oboje są zapalonymi motorowcami i posiadają piękne maszyny. Dorota chciała, żeby ich miłość do siebie nawzajem połączyć jakoś z miłością do chopperów. Czy się udało?



środa, 13 lutego 2013

Urodziny zimowo-malinowe

W styczniu spóźniliśmy się nieco z prezentem dla jednego kolegi z pracy. W jeden wieczór powstała kartka do podarunku. Chciałam, żeby mimo środka zimy było trochę letniego akcentu - stąd ten malinowy tort. Karta już po zrobieniu kojarzyła mi się jednak bardziej z choinką niż malinowym chróśniakiem :)


wtorek, 5 lutego 2013

Meble - odsłona druga

Po intensywnym ostatnim tygodniu stycznia spędziłam bardzo owocny weekend w Głogowie. Wreszcie po wielu miesiącach odnowiłam stolik drewniany (oczywiście zakupiony okazyjnie przez Mamę na szperach za jedyne kilkanaście złotych! :). Tato zajął się usunięciem starej politury i skręceniem go powtórnie. Przyznam, że debaty nad wzorem, jakim ozdobić blat były bardzo długie i wreszcie zakończyły się konkluzją, że jakby co, to będzie już komplet z półką i małym stolikiem. Przy naklejaniu serwetki nie obyło się bez batalii o ilość nakładanego kleju oraz o uszkodzone motywy. Na szczęście ofiar w ludziach nie było ;)
Mimo pierwotnych założeń stolik znalazł się u mnie we Wrocławiu jako mój wyjątkowy mebel z gatunku RTV :) Z przodu ma szufladkę na drobiazgi (również ozdobiona serwetką) - niestety nie wzięłam jej na razie, bo przez nią niby nie mieściła się wieża. Ostatecznie wieża i tak nie weszła na półkę, ale chociaż głośniki udało się wcisnąć i cudo zdobi mój pokój w nader miły dla oka sposób...




poniedziałek, 28 stycznia 2013

Letnie wspomnienia - świecznik wakacyjny

Dziś zamiast uczyć się do egzaminu, postanowiłam uzupełnić zaległości innego rodzaju :)
Kolejną pamiątką po słodkim czasie urlopowania jest świecznik. Jak przy każdej rzeczy, tak i tutaj kryje się pewna historia... Tym razem niesie ją ze sobą serwetka. Paczkę serwetek z tym lekkim motywem roślinnym otrzymałam w prezencie wieki temu wraz z woskową ogromną świecą ozdobioną tymże samym wzorem. Darczyńcą była nasza dobra znajoma z Niemiec, Asia. Świeczka już dawno się wypaliła, ale piękne serwetki jakimś cudem uchowały się przez te, chyba co najmniej, 10 lat. Aż doczekały się takiego "come-back". kto by pomyślał!
Drewniany świecznik tradycyjnie zakupiony przez moją Mamę za jakieś 2 zł na szperach :)


wtorek, 15 stycznia 2013

Meble - debiut

No, to wreszcie mogę odrobić zaległości i pochwalić się tym, co powstało całe miesiące temu. Mój debiut meblarski :)

Jako pierwszy powstał stolik nocny. Mama kupiła go za dwie dychy na "szperach" - był lakierowany, bardzo ciemny - chyba wiśnia. W związku z tym, że bardzo lubię ciemne meble i wszystkie moje są takowe, bardzo chciałam pozostać przy tym kolorze. Jednak problem w tym, że na ciemnym podkładzie można wykonać niewiele zdobień, bo motywy się gubią, są mało widoczne. Ponieważ stolik nie jest w stylu moderne, nie pasowały mi na niego znane już róże. Odstał swoje kilka miesięcy i nabrał mocy urzędowej :)

Postanowiłam ozdobić sam blacik serwetką z wyrazistym motywem, naklejaną w całości. Ci, którzy już próbowali techniki serwetkowej na pewno wiedzą, z jakim ryzykiem może wiązać się naklejanie serwetki w dużym kawałku. Co było robić? Sięgnęłam do podręcznika, który radzi użyć do tego celu "medium". Zbyt wielu szczegółów nie dali, ale wskazówka okazała się wystarczająca. Resztę dopełniła inwencja mojej Mamy! :)

Oto prosty i tani sposób na przyklejenie serwetki w całości, bez ryzyka, że się porwie albo wykrzywi.
Potrzebna do tego flizelina krawiecka - jak najcieńsza - z klejem! Serwetkę przyprasowujemy na flizelinę (oczywiście tylko wierzchnią warstwę serwetki) a jak już jest gotowa - dopiero naklejamy ostrożnie na powierzchnię, po uprzednim ewentualnym docięciu. Ta technika idealnie nadaje się na ozdabianie blatów i drzwiczek od mebli. Polecam wypróbować :)

Drugi mebel powstał na fali jesiennych projektów zmian lokalowych - nie wszystkie wypaliły, a przynajmniej nie do końca, dlatego półka do dziś stoi nieużywana w domu. Półkę mieliśmy w piwnicy od nie wiadomo kiedy i nie wiadomo skąd. Pamięta jednak z pewnością czasy PRL-u i można przypuszczać, że była wystana w kolejce wraz z meblami kuchennymi :) Przeszła metamorfozę i efekty można podziwiać poniżej. Tutaj serwetki były naklejane bezpośrednio, w dwu częściach - najpierw jednak przygotowałam szablon, by idealnie odwzorować kształt, w jakim ma być wycięta.









sobota, 29 grudnia 2012

Zapomniany Mundial 1942 - dokumentalny komediowy film akcji



             W przerwie świątecznej, jak zwykle, telewizja zaoferowała nam repertuar najwyżej jakości! Na szczęście stacje dokumentalne stanęły na wysokości zadania i TVP Historia w czwartek w porze tzw. największej oglądalności wyemitowała wyśmienity dokument pt. Zapomniany mundial. Film trzyma w napięciu jak niejeden film akcji i bawi jak niejedna komedia! Opowiada o nieznanym nikomu Mundialu w 1942. Odbył się on z inicjatywy ekscentrycznego hrabiego Otza w argentyńskiej Patagonii. Brały w nim udział drużyny kilku narodów, w tym polskich misjonarzy, którzy na boisku byli ponoć niezgrabni i ociężali :P
 Punktem wyjścia do historii jest odnalezienie szczątków kamerzysty wraz z kamerą i filmem nieopodal miasta, gdzie odbywały się zawody. Poznajemy wnuka owego operatora, który dostarcza wielu ciekawych komentarzy. Spotykamy się także z aktorami tego spektaklu –żyjącymi jeszcze reprezentantami Włoch, Niemiec i miejscowych Indian Mapuche. Całość filmowana była przez dwoje kamerzystów –lokalnego operatora i córkę hrabiego – Helenę Otz. Piękna imigrantka z Europy (była Żydówką) urzekała swym talentem i urokiem. Szczególnie zawróciła w głowie trzem bohaterom tej opowieści: nazistowskiemu napastnikowi  Klausowi Kramerowi, hipnotycznemu bramkarzowi  drużyny Mapuche i wspomnianemu kamerzyście. Opowieść zatem okraszona jest pikantnymi smaczkami ;)
Autorzy prowadzą nas od samego pomysłu na konkurs, przez organizację i historię pucharu, aż po zaskakujący finał między drużynami (nie będę mówić, jakimi, żeby nie psuć efektu). Atmosferę dodatkowo podsyca fakt, że do momentu nagrania tego dokumentu w 2011 roku nie było wiadomo, kto wygrał puchar ani co się stało z samym trofeum. Dorzucę jeszcze, że sędzią na zwodach był William Butch Cassidy  – legendarny zbir, syn jeszcze bardziej legendarnego ojca. On to za pomocą rewolweru rozstrzygał spory, których na boisku nie brakowało!
Zachęcam gorąco do obejrzenia tego dokumentu – jest rewelacyjny! Ukazuje nieznane zupełnie wydarzenie, w którym obyczajowość przenika się z polityką. Jesteśmy też świadkami gorącej rywalizacji, nie tylko na boisku, a opowieści reprezentantów pokazują, że emocje mimo upływu 70 lat są nadal bardzo żywe. Polecam tę emocjonującą podróż w czasie z naprawdę zaskakującym zakończeniem.


Zapomniany mundial (oryg. Il Mundial dimenticato)


reżyseria: Lorenzo Garzella, Filippo Macelloni
scenariusz: Lorenzo Garzella, Filippo Macelloni
Argentyna/Włochy 2011


Lobeliowy zestaw sypialniany

No, to wreszcie mogę odrobić zaległości i pochwalić się "dziełami", które powstały w ciągu ostatnich kilku miesięcy.

Na początek - mój debiut z, jak to moja Mama nazwała, "materiałem przyrodniczym". Jako pierwsza powstała mini szkatułka na drobiazgi. Na białym tle ciemnoniebieskie, delikatne kwiatuszki lobelii. Efekt - oceńcie sami - jak dla mnie urzekający. Niestety po kilku tygodniach lakier nieco pożółkł - nie wiem dlaczego: albo był już trochę za stary, albo kwiaty były nie dość wysuszone, albo zaszkodziło mu letnie słońce. Trudno - tragedii nie było, ale nie był już bielszy niż biel.

Do kompletu powstał serwetnik - tym razem użyłam białego akrylu do mebli firmy Dekoral i lakieru do drewna - również z Castoramy. Lakier dość wodnisty, więc nie daje efektu zatopienia motywu i idealnego wygładzenia powierzchni. Niestety, sprawdza się tu ulubione powiedzonko mojej Mamy, które słyszałam od najmłodszych lat: sztuka nie lubi skąpstwa. Użycie akrylu do mebli ma tę zaletę, że bardzo dobrze kryje i jest sam z siebie dość połyskliwy.

Komplet został sprezentowany Kasi z okazji przeprowadzki do nowego mieszkania. W sumie pomyślany był o niej od początku, bo miała w planach surowy wystrój w stylu skandynawskim - biało-niebieski. Koncepcja się zmieniła, ale i tak zestaw dość efektownie prezentuje się w jej sypialni :)