Ostatnio w TV Polonia miałam okazję zobaczyć po raz drugi spektakl Teatru
Telewizji z okazji pięćdziesięciolecia pracy scenicznej Jana Englerta, pt.
Przygoda. Z ogromną uwagą przyjrzałam się tej sztuce opartej na tekście
węgierskiego pisarza Sandora Maraiego. Miałam raz okazję czytać powieść tego
autora, ale nie porwała mnie wówczas, jakoś nie trafiła do mnie. Co innego
Przygoda. Jest to sztuka, którą od pierwszych minut ogląda się z wielkim
skupieniem, bo nie ma w niej zbędnych słów, zbędnych ujęć. Przy całej ważności
tekstu jest także zainscenizowana w bardzo przystępny sposób, niemalże filmowy.
Jest to sztuka poruszająca wiele tematów, a przyczynkiem do rozważań o
życiowych wyborach i ich zasadności lub nie staje się wielokąt miłosny oraz
odwiedziny dawnego przyjaciela głównego bohatera. Kolega i naukowy towarzysz
Dr. Petera Kadara pojawia się zaledwie dwukrotnie, ale to właśnie jego
nieoczekiwane odwiedziny i stawiane przezeń kwestie sprawiają, że staje się on spiritus movens całej sztuki oraz zamyka
ją gorzką klamrą. Sprawia, że nasz bohater, bardzo pewny tego, że podjął przed
laty właściwą decyzję, rezygnując z kariery naukowej dla ukochanej żony i wijąc
sobie wygodną, choć wymagającą, posadę najlepszego lekarza w okolicy
posiadającego własną klinikę, nagle zaczyna się zastanawiać. W świetle wydarzeń
najbliższych godzin okazuje się, że to, na co kiedyś zagrał va bank, może nie
zaowocować tym, czego w zamian oczekiwał.
W sztuce pod dość lekkim tytułem pada wiele bardzo ostrych, mocnych stwierdzeń
o tym, że za każdą przygodę trzeba zapłacić okup, że nie nigdy nie możemy być
pewni tego, co otrzymamy w zamian za swoje poświęcenie dla kogoś. Czy to jedno
poświęcenie się ma tej osobie wystarczyć za wszystko inne w całym życiu? W
jakiej sytuacji stawia ono tę osobę - czy nie ma ona już prawa domagać się
niczego więcej, czy ma zapomnieć o sobie i swoich potrzebach i zatopić się w
bezgranicznym poczuciu wdzięczności? Jest tu także mowa o poczuciu
odpowiedzialności za drugą osobę - czy ono zmienia namiętność, gdy w grę
wchodzą bardzo poważne problemy? Czy można być kogokolwiek pewnym w życiu? Jak
można zachować twarz i resztki godności i pewności siebie? Jak można dalej żyć,
gdy okazuje się, że dotychczasowy sens rozsypał się jak domek z kart?
Jest to sztuka, która gra delikatnie na cienkich strunach najważniejszych
aspektów ludzkiego życia. Spektakl został wybitnie wyreżyserowany przez Jana
Englerta. Jan Englert w roli głównej oczywiście jest fundamentem obsady, ale przepięknie
wyglądająca Beata Ścibakówna w roli jego żony oddaje dramatyzm swojej postaci nie
mniej trafnie. W roli asystenta, Dr. Zoltana, Piotr Adamczyk, w dalszym planie
Edyta Olszówka, Zofia Zborowska epizodycznie w roli pielęgniarki, no i w końcu
Wiesław Komasa w roli przyjaciela sprzed lat. Każda z postaci ma tu do
przekazania swoją część prawdy i mądrości życiowej. Jest to spektakl nie do
przegapienia – polecam gorąco.
Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...
Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...
To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...
To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...
piątek, 6 lutego 2015
środa, 7 stycznia 2015
Dzikie historie - humor tylko dla koneserów
Z początkiem roku wszedł na ekrany film Dzikie historie w reżyserii Argentyńczyka polskiego pochodzenia, Damiana Szifrona. Miałam okazję zobaczyć ten film w lecie na pokazie podczas gali rozpoczęcia festiwalu Nowe Horyzonty. Mówiąc kolokwialnie, zgiął mnie wpół - ze śmiechu oczywiście. Jeszcze nigdy, ale to nigdy, nie widziałam filmu, który posługiwałby się takim poczuciem humoru, jak moje własne na co dzień! Niesamowicie skomponowane, krótkie, ale gęste filmy - w sumie sześć - które łączy jedynie temat. Chyba nie da się wybrać tej najlepszej :) Teraz dwa, a nawet trzy razy zastanawiam się zanim dam komuś lekcję dobrych manier na drodze :) Fabuły są tak zaskakujące, że w momentach, kiedy się nie śmiałam, musiałam zbierać szczękę z podłogi, bo co chwila opadała mi z wrażenia :) Oprócz tego jest w tych naprawdę dzikich historiach pewne przesłanie... Ale czy takie wspierające grzeczność... no nie wiem, chyba niekoniecznie :) Ale najlepiej oceńcie sami! Film nie do przegapienia! Ja idę drugi raz! :)
Zwiastun: Dzikie historie
Zwiastun: Dzikie historie
czwartek, 13 listopada 2014
Idealna piosenka na jesienną chandrę
Ostatnio w trójkowej audycji Myśliwiecka 3/5/7 usłyszałam piosenkę, która sprawia, że od razu nogi same ruszają się w rytm, a za nimi reszta ciała - przy tym to można dopiero szaleć na parkiecie, albo na kafelkach w kuchni :) Dawno nie słyszałam tak energetyzującego kawałka! To będzie mój hit na jesienne spadki formy :) Tekst długi i raczej nie za ciekawy, co innego teledysk - daje radę!
Johnny Marr - Easy Money -> link
Johnny Marr - Easy Money -> link
czwartek, 23 października 2014
I almost gave you one more chance...
Kolejne do kolekcji... i jak zawsze trafia w sedno aż za dobrze...;)
You killed a love that was once so strong
With no regret to what you did wrong
Should I stay and fight?
Can we make this right?
You look through me like an open door
Do I exist to you anymore?
'Cause when I'm talking to you
There's someone else that you're hearing
I gave you all the love I had
And I almost gave you one more chance
Then you put one in the chamber
And shot my heart of glass
This time will be the last
You played your game, used me like a pawn
Check mate you're done and then you were gone
Did I move too fast?
I thought we would last
Now that you're through I can't feel your soul
Where there was love lies an empty hole
'Cause when I make love to you
There's someone else that you're feeling
I gave you all the love I had
And I almost gave you one more chance
Then you put one in the chamber
And shot my heart of glass
This time will be the last
I gave you all the love I had
And I almost gave you one more chance
Then you put one in the chamber
And shot my heart of glass
This time will be the last
So many nights
I've been standing at the wall
Blind folded with a cigarette
Waiting for the fall
I gave you all the love I had
And I almost gave you one more chance
Then you put one in the chamber
And shot my heart of glass
This time will be the last
Lenny Kravitz - The Chamber -> Link
You killed a love that was once so strong
With no regret to what you did wrong
Should I stay and fight?
Can we make this right?
You look through me like an open door
Do I exist to you anymore?
'Cause when I'm talking to you
There's someone else that you're hearing
I gave you all the love I had
And I almost gave you one more chance
Then you put one in the chamber
And shot my heart of glass
This time will be the last
You played your game, used me like a pawn
Check mate you're done and then you were gone
Did I move too fast?
I thought we would last
Now that you're through I can't feel your soul
Where there was love lies an empty hole
'Cause when I make love to you
There's someone else that you're feeling
I gave you all the love I had
And I almost gave you one more chance
Then you put one in the chamber
And shot my heart of glass
This time will be the last
I gave you all the love I had
And I almost gave you one more chance
Then you put one in the chamber
And shot my heart of glass
This time will be the last
So many nights
I've been standing at the wall
Blind folded with a cigarette
Waiting for the fall
I gave you all the love I had
And I almost gave you one more chance
Then you put one in the chamber
And shot my heart of glass
This time will be the last
poniedziałek, 16 czerwca 2014
Pieśń wieczorna na dziś
Dzisiaj przypomniał mi się utwór z dawnych lat... Znam jego każdą nutę, najmniejszy dźwięk. Wiąże się z nim tak wiele nieprzespanych nocy, wiele wspomnień... Piękny kawałek zarówno muzycznie, jak i poetycko - tylko i aż cztery wersy... Przenosi w oniryczne krainy rozległych wzgórz i zasnutych mgłą dolin...
Not a care if I never wake...
Anathema - Everwake -> Link
Somniferous whisperings of scarlet fields
Sleep calling me and my dreams are wondrous
My reality is abandoned - I traverse afar
Not a care if I never wake
Not a care if I never wake...
Anathema - Everwake -> Link
Somniferous whisperings of scarlet fields
Sleep calling me and my dreams are wondrous
My reality is abandoned - I traverse afar
Not a care if I never wake
środa, 4 czerwca 2014
Już nie tylko w snach...
Dzisiaj siedziałam w czytelni na Szajnochy i nagle naukową atmosferę przerwał zgiełk na ulicy Kazimierza Wielkiego. Werble, trąbki, krzyki tłumu, skandowanie haseł krytykujących władzę, śpiewanie pieśni przeciwko prezydentowi miasta i obecnej sytuacji w kraju. W tłumie manifestantów wszyscy: starzy i młodzi, kobiety i mężczyźni. Przeszli pokojowo, choć hasła nie napawały optymizmem i były raczej ostre.
Dzisiaj wyjątkowa rocznica. Niektórzy twierdzą, że jej waga jest przeceniana, że woleliby cofnąć czas, że nie wyszło z tego tak wiele dobrego, jak się spodziewali, że za komuny było lepiej, bo byliśmy dziewiątą potęgą gospodarczą świata a teraz wszystko rozkradzione.
Dlaczego nie potrafimy docenić czegoś obecnie tak oczywistego, jak możliwość legalnego protestowania przeciw czemukolwiek, z władzą włącznie? Owszem 04 czerwca 1989 roku nie załatwiliśmy sobie raju na ziemi, ale nie zapominajmy, że Wolność jest najwyższą wartością i to o nią chodziło i chodzi nadal. Nie musimy już o niej śnić, a 25 lat to zaledwie chwila w historii. Doceńmy to, co mamy i szanujmy to, że przyszło nam żyć w czasach historycznego przełomu.
Piosenka na dziś - Hymn do Wolności
Dżem - Sen o Viktorii -> link
Dzisiaj wyjątkowa rocznica. Niektórzy twierdzą, że jej waga jest przeceniana, że woleliby cofnąć czas, że nie wyszło z tego tak wiele dobrego, jak się spodziewali, że za komuny było lepiej, bo byliśmy dziewiątą potęgą gospodarczą świata a teraz wszystko rozkradzione.
Dlaczego nie potrafimy docenić czegoś obecnie tak oczywistego, jak możliwość legalnego protestowania przeciw czemukolwiek, z władzą włącznie? Owszem 04 czerwca 1989 roku nie załatwiliśmy sobie raju na ziemi, ale nie zapominajmy, że Wolność jest najwyższą wartością i to o nią chodziło i chodzi nadal. Nie musimy już o niej śnić, a 25 lat to zaledwie chwila w historii. Doceńmy to, co mamy i szanujmy to, że przyszło nam żyć w czasach historycznego przełomu.
Piosenka na dziś - Hymn do Wolności
Dżem - Sen o Viktorii -> link
Dzisiaj miałem piękny sen
Naprawdę piękny sen
Wolności moja, śniłem, że
Wziąłem z Tobą ślub
Słońce nas błogosławiło
I Księżyc też tam był
Wszystkie gwiazdy nieba
Wszystkie gwiazdy pod
O Victorio, moja Victorio!
Dlaczego mam Cię tylko w snach?
Wolności moja, Ty Victorio!
Opanuj w końcu cały świat
Och, gdyby tak wszyscy ludzie
Mogli przeżyć taki jeden dzień.
Gdy wolność wszystkich ludzi zbudzi
I powie: "Idźcie tańczyć, to nie sen"
O Victorio, moja Victorio!
O Victoria ma!
sobota, 17 maja 2014
Słowacki wielkim poetą był, ale czy człowiekem też? - czyli o Od-wieszczaniu
Mój ulubiony profesor ostatnio znowu w fascynujący sposób opowiadał nam o rzeczach związanych z naszymi wieszczami, o których nigdzie się nie przeczyta, bo najzwyczajniej w świecie nigdy informacje na ten temat nie mogły być opublikowane. Tak jest, dziw bierze, że żyjąc w kraju wolności, o którą tyle lat zabiegaliśmy, nadal zmagamy się z cenzurą - i to cenzurą gorszą niż ta, którą znamy z historii. To autocenzura, która nie dopuszcza nawet cienia możliwości, by jakikolwiek pyłek zbrukał wizerunek krystalicznej osobowości któregoś z naszych wieszczów. Podzielę się niektórymi z tych informacji, które mną wstrząsnęły.
To nic, że rzetelnie przeprowadzone badania udowadniają niezbicie, że Mickiewicz nie mógł urodzić się w Zaosiu 30 km od Nowogródka, bo rodził się w Wigilię, a była roku 1798 bardzo ostra zima i napadało 2 metry śniegu. Nie ma szans, że rodząca kobieta w takich warunkach, saniami mogłaby w nocy pokonać taki dystans. Ale przecież od tylu lat jest w Zaosiu skansen, muzeum, rząd łoży pieniądze na utrzymanie, wycieczki, foldery, podręczniki do polskiego - całe pokolenia utwierdzane, że to w tymże Zaosiu urodził się nasz zacny wieszcz. I nikomu nawet przez myśl nie przeszło, że to jakiś "naukowiec" siedzący sobie w archiwum w Krakowie popatrzył na mapę: Zosie, to Zaosie - pod Nowogródkiem, no jest! Bach - tu się urodził Mickiewicz - i poszło w świat! :P A tymczasem ok 2-3 km od centrum Nowogródka była niewielka osada - również o nazwie Zaosie :) Kilka domów wchłoniętych z czasem przez miasto. I to tam urodził się Adaś :P No i co z tego, że prawda historyczna jest inna - komu ona potrzebna, skoro nie da się już tego wszystkiego odkręcić. Nie ma wyjścia, trzeba już teraz ciągnąć to tak, jak jest :P I pani profesor, która na 200. rocznicę urodzin przygotowała rewelacyjny artykuł ukazujący prawdę, nie mogła go nawet nigdzie opublikować! Wielki Brat nie pozwolił :P
Jeszcze ciekawsze są losy brakującego tomu monografii o Mickiewiczu wydawanej dzięki pracy prof. Pigonia i jego uczennic - tomu o okresie rosyjskim Mickiewicza, napisanego przez rosyjskiego polonistę. Ale tę rewelację to może przy innej okazji powtórzę - chyba, że mnie wcześniej ocenzurują :P
Tak czy siak, konkluzja jest taka: jak wiadomo, w Polsce mamy kilka poważnych narodowych chorób psychicznych. Jedną z nich jest skłonność do mityzacji rzeczywistości, a w szczególności historii i postaci, które odegrały w niej ważną rolę. Nie potrafimy oddzielić dorobku, osiągnięć od osoby, człowieka powiedzielibyśmy: prywatnego. Zauważmy, że o żadnym naszym wielkim literacie, artyście, naukowcu nie wolno mówić źle w kontekście jego życia. Jak był świetny w swoim fachu, to musiał też być krystalicznym człowiekiem. Jeśli Maria Skłodowska była świetnym naukowcem, to nie mogła przecież być np. lesbijką, bo jak by to wyglądało w podręcznikach?! Mickiewicz, choć był naprawdę wybitnym poetą, to przecież nie mógł jednocześnie być hipochondrykiem, alkoholikiem, dzieciorobem i łowcą cudzych żon, który własną doprowadził do obłędu - no jak by się o tym uczyło dzieci w szkole?! A Słowacki, przecież wielkim poetą był, więc nie mógł przecież być...no np. seryjnym mordercą.
I tu dochodzę do tematu, o którym chciałam przede wszystkim powiedzieć i zachęcić jednocześnie do lektury :) Właśnie skończyłam czytać niezły kryminał autorstwa Pawła Goźlińskiego, pt. Jul. Autor jest znawcą Wielkiej Emigracji, więc w książce znajdziemy mnóstwo tzw. smaczków, o których raczej nie przeczytamy w książce do polskiego albo do historii. Najważniejsze jest jednak to, że to jedna z niewielu książek, które mogły ukazać czczoną Wielką Emigrację w zupełnie realistycznym świetle, z ludzką twarzą, niekoniecznie gładką jak na dziewiętnastowiecznym dagerotypie. Czyż nie jest zastanawiające, dlaczego autor będąc naukowcem, musiał posłużyć się aż powieścią fabularną, by w ogóle móc przełamać schemat, stereotyp podchodzenia do wieszczów "na kolanach"? Brzmi jak teoria spiskowa dziejów? Być może, ale pamiętajmy, że ten kto ma władzę nad historią, ma władzę nad teraźniejszością... Zachęcam do lektury - we Wrocławiu jest jeden egzemplarz do wypożyczenia (tak, te fruwające kartki to efekt mojej intensywnej lektury i kiepskiego klejenia :P) - w MBP na ul. Jesiennej na Krzykach (polecam tę filię, bo to naprawdę wyjątkowe miejsce! :)
P.S. Ten post jest efektem inspiracji płynącej z zajęć z panem prof. Leszkiem Liberą - wiele z zawartych tu myśli jest albo jego poglądami, albo wnioskami, do których wspólnie dochodziliśmy na zajęciach z moimi koleżankami i kolegami. Myślę, że w czasach wszechwolności internetu warto mówić o takich sprawach, które w oficjalnym obiegu naukowym nie mogą nadal znaleźć dla siebie miejsca.
To nic, że rzetelnie przeprowadzone badania udowadniają niezbicie, że Mickiewicz nie mógł urodzić się w Zaosiu 30 km od Nowogródka, bo rodził się w Wigilię, a była roku 1798 bardzo ostra zima i napadało 2 metry śniegu. Nie ma szans, że rodząca kobieta w takich warunkach, saniami mogłaby w nocy pokonać taki dystans. Ale przecież od tylu lat jest w Zaosiu skansen, muzeum, rząd łoży pieniądze na utrzymanie, wycieczki, foldery, podręczniki do polskiego - całe pokolenia utwierdzane, że to w tymże Zaosiu urodził się nasz zacny wieszcz. I nikomu nawet przez myśl nie przeszło, że to jakiś "naukowiec" siedzący sobie w archiwum w Krakowie popatrzył na mapę: Zosie, to Zaosie - pod Nowogródkiem, no jest! Bach - tu się urodził Mickiewicz - i poszło w świat! :P A tymczasem ok 2-3 km od centrum Nowogródka była niewielka osada - również o nazwie Zaosie :) Kilka domów wchłoniętych z czasem przez miasto. I to tam urodził się Adaś :P No i co z tego, że prawda historyczna jest inna - komu ona potrzebna, skoro nie da się już tego wszystkiego odkręcić. Nie ma wyjścia, trzeba już teraz ciągnąć to tak, jak jest :P I pani profesor, która na 200. rocznicę urodzin przygotowała rewelacyjny artykuł ukazujący prawdę, nie mogła go nawet nigdzie opublikować! Wielki Brat nie pozwolił :P
Jeszcze ciekawsze są losy brakującego tomu monografii o Mickiewiczu wydawanej dzięki pracy prof. Pigonia i jego uczennic - tomu o okresie rosyjskim Mickiewicza, napisanego przez rosyjskiego polonistę. Ale tę rewelację to może przy innej okazji powtórzę - chyba, że mnie wcześniej ocenzurują :P
Tak czy siak, konkluzja jest taka: jak wiadomo, w Polsce mamy kilka poważnych narodowych chorób psychicznych. Jedną z nich jest skłonność do mityzacji rzeczywistości, a w szczególności historii i postaci, które odegrały w niej ważną rolę. Nie potrafimy oddzielić dorobku, osiągnięć od osoby, człowieka powiedzielibyśmy: prywatnego. Zauważmy, że o żadnym naszym wielkim literacie, artyście, naukowcu nie wolno mówić źle w kontekście jego życia. Jak był świetny w swoim fachu, to musiał też być krystalicznym człowiekiem. Jeśli Maria Skłodowska była świetnym naukowcem, to nie mogła przecież być np. lesbijką, bo jak by to wyglądało w podręcznikach?! Mickiewicz, choć był naprawdę wybitnym poetą, to przecież nie mógł jednocześnie być hipochondrykiem, alkoholikiem, dzieciorobem i łowcą cudzych żon, który własną doprowadził do obłędu - no jak by się o tym uczyło dzieci w szkole?! A Słowacki, przecież wielkim poetą był, więc nie mógł przecież być...no np. seryjnym mordercą.
I tu dochodzę do tematu, o którym chciałam przede wszystkim powiedzieć i zachęcić jednocześnie do lektury :) Właśnie skończyłam czytać niezły kryminał autorstwa Pawła Goźlińskiego, pt. Jul. Autor jest znawcą Wielkiej Emigracji, więc w książce znajdziemy mnóstwo tzw. smaczków, o których raczej nie przeczytamy w książce do polskiego albo do historii. Najważniejsze jest jednak to, że to jedna z niewielu książek, które mogły ukazać czczoną Wielką Emigrację w zupełnie realistycznym świetle, z ludzką twarzą, niekoniecznie gładką jak na dziewiętnastowiecznym dagerotypie. Czyż nie jest zastanawiające, dlaczego autor będąc naukowcem, musiał posłużyć się aż powieścią fabularną, by w ogóle móc przełamać schemat, stereotyp podchodzenia do wieszczów "na kolanach"? Brzmi jak teoria spiskowa dziejów? Być może, ale pamiętajmy, że ten kto ma władzę nad historią, ma władzę nad teraźniejszością... Zachęcam do lektury - we Wrocławiu jest jeden egzemplarz do wypożyczenia (tak, te fruwające kartki to efekt mojej intensywnej lektury i kiepskiego klejenia :P) - w MBP na ul. Jesiennej na Krzykach (polecam tę filię, bo to naprawdę wyjątkowe miejsce! :)
P.S. Ten post jest efektem inspiracji płynącej z zajęć z panem prof. Leszkiem Liberą - wiele z zawartych tu myśli jest albo jego poglądami, albo wnioskami, do których wspólnie dochodziliśmy na zajęciach z moimi koleżankami i kolegami. Myślę, że w czasach wszechwolności internetu warto mówić o takich sprawach, które w oficjalnym obiegu naukowym nie mogą nadal znaleźć dla siebie miejsca.
Subskrybuj:
Posty (Atom)



