Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...

Już nie mów, nie mów nic, nie mów nic...

To słowa piosenki, którą bohaterka filmu "Nóż w wodzie" śpiewa dla chłopaka. Czasem może powinnam je sobie sama zanucić... Ale może właśnie po to powstał ten blog, abym bezkarnie mogła wylewać swoje przemyślenia. Pieter Bruegel powiedział kiedyś o sobie, że "cierpi na nadmiar widziadeł". Ja cierpię na nadmiar myśli...

piątek, 26 sierpnia 2016

Piosenka tygodnia: Taco Hemingway - Deszcz na betonie

Pierwszy raz usłyszałam ten utwór w Trójce w czasie powrotu z wakacyjnego wyjazdu na Mazury... Tekst fantastyczny - wytłuszczę moje smaczki :) Teledysk też trafia w punkt - chyba wszelkie obrazki, jakie mamy na hasło "wakacje" się w nim znalazły :)

Mimo że nigdy nie byłam wielką fanką hip-hpu, to ostatecznie ten kawałek przekonał mnie do zakupu płyty - będzie to pierwsza z tego gatunku w moich zbiorach :)

Deszcz na betonie - Taco Hemingway --> Link

[Zwrotka 1]
Wracam ekspresem do Warszawy
Zostawiłem ją w hotelu
Mówiąc "Lecę, bo mam sprawy"
Każdy problem jaki miałem jest już przeterminowany
Wracam do muzyki, jeżeli ten eter mi wciąż dany, o
Półtora roku a mój pesel ci wciąż znany, ha
Wszyscy dookoła wiecznie biją pianę
Ty pytałeś gdzie jest Fifi
Na wybrzeżu był schowany
Tam spędziłem całe lato marmurowe liżąc rany.
W mojej głowie dwa się różne gryzą światy
Chcę być poza głównym nurtem, ale kusi widmo platyn
Z jednej strony chciałbym kiedyś znów się wzruszyć pisząc rapy
Z drugiej chciałbym robić hajs, nie czuć w sumie nic poza tym.
Wymyśliłem nowy projekt
Który mi rozgromi blok pisarski
I rozgromi w głowie mury
Ale teraz siedzę w Warsie z kubkiem pociągowej lury
Bojąc się, że nie zapomnę nigdy woni twojej skóry

[Refren]
Twoja skóra pachnie jak ostatnie dni wakacji
Dziś powietrze pachnie jak ostatnie dni wakacji
Deszcz na betonie, deszcz na betonie
Twoja skóra pachnie jak ostatnie dni wakacji
Po co mi ten pociąg, skoro ciebie nie ma na stacji
A melodia się urywa niby Hejnał Mariacki
Twoja skóra pachnie jak ostatnie dni wakacji
(Jak ostatnie dni)
Dziś powietrze pachnie jak ostatnie dni wakacji
(Jak ostatnie dni)
Deszcz na betonie, deszcz na betonie
Twoja skóra pachnie jak ostatnie dni wakacji
(Jak ostatnie dni)
Po co mi ten pociąg, skoro ciebie nie ma na stacji
A melodia się urywa ni...

[Zwrotka 2]
Zakochani ludzie chcą patosu
Ja się staram być przyziemny i mam na to sposób
Nie powiem ci, że twa obecność jest jak dar od losu
Albo śpiew skowronków albo pierdolony kwiat lotosu
(Raczej jak) Po poranku zapach porządnej kawy
Krótki rękaw w letni dzień, zapach koszonej trawy
Pełen bak, pusta droga, seria zielonych świateł
W radiu utwór jednej z twoich niedocenionych kapel
(Jesteś jak) Nieoczekiwany zwrot podatku
Długi weekend dla tych utopionych w korpo światku

Gdy wszyscy wokół brzmią nijak
Twój głoś wciąż spijam
Tak jak szum winyla o poranku
Dźwięk ulewy, która tłucze o beton
Bębni w szyby, gdy zasypiasz solo tudzież z kobietą
Gdy się budzisz o zmroku, chwilowy czujesz niepokój
Łapiesz kurtkę, wszystko jest
Portfel, klucze, telefon

[Refren]
A jej włosy pachną jak ostatnie dni wakacji
Dziś powietrze pachnie jak ostatnie dni wakacji
Deszcz na betonie, deszcz na betonie
Twoja skóra pachnie jak ostatnie dni wakacji
Po co mi ten pociąg, skoro ciebie nie ma na stacji
A melodia się urywa niby Hejnał Mariacki
Twoja skóra pachnie jak ostatnie dni wakacji
(Jak ostatnie dni)
Dziś powietrze pachnie jak ostatnie dni wakacji
(Jak ostatnie dni)
Deszcz na betonie, deszcz na betonie
Twoja skóra pachnie jak ostatnie dni wakacji
(Jak ostatnie dni)
Po co mi ten pociąg, skoro ciebie nie ma na stacji
A melodia się urywa ni...

[Zwrotka 3]
Pociąg ekspresowy zmierza na postój
Centrum Warszawy, nikt na mnie nie czeka na dworcu
Incognito, kiedy nie mam zarostu
W internecie mnie nie szukaj, raczej nie ma tam postów
Moje słowa zawsze skromne, raczej nie ma tam ozdób
Intencje dobre, raczej nie ma tam kolców
Życie się zmieniło, gdy zacząłem śpiewać po polsku
Teraz muszę uciekać, do zobaczenia na wosku

[Refren]
Twoja skóra pachnie jak ostatnie dni wakacji
Dziś powietrze pachnie jak ostatnie dni wakacji
Deszcz na betonie, deszcz na betonie
Twoja skóra pachnie jak ostatnie dni wakacji
Po co mi ten pociąg, skoro ciebie nie ma na stacji
A melodia się urywa niby Hejnał Mariacki
Twoja skóra pachnie jak ostatnie dni wakacji
(Jak ostatnie dni)
Dziś powietrze pachnie jak ostatnie dni wakacji
(Jak ostatnie dni)
Deszcz na betonie, deszcz na betonie
Twoja skóra pachnie jak ostatnie dni wakacji
(Jak ostatnie dni)
Po co mi ten pociąg, skoro ciebie nie ma na stacji
A melodia się urywa ni... 

sobota, 13 lutego 2016

Swietłana Aleksijewicz - Czarnobylska modlitwa. Kronika przyszłości



Swietłana Aleksijewicz, Czarnobylska modlitwa. Kronika przyszłości, wyd. Czarne 2012

Niektórzy z moich znajomych wiedzą, że bardzo empatycznie podchodzę do sztuki, a zwłaszcza do literatury. Książki wikłają moje myśli w swoją narrację do tego stopnia, że czasem nawet we śnie cały czas jakbym czytała książkę, którą akurat mam „na tapecie”. Dzieje się tak zarówno z literaturą piękną, jak i naukową – nie ma znaczenia, czego dotyczy książka, jeśli czytam ją intensywnie, to tak mi się robi, samo z siebie – nie panuję nad tym, dlatego tego też nie umiem siłą woli się zdystansowaćJ Można się takim podejściem zachwycać, ale też niestety ma to swoje nienajlepsze strony. Niestety utrudnia mi to czytanie niełatwych tekstów. Zwłaszcza takich, które opowiadają o ciężkich przeżyciach, doświadczeniu przemocy czy agresji. W związku z tym najczęściej takich lektur nie zaczynam, albo jeśli już zacznę, to nie kończę. Tak było np. z Innym światem Herlinga-Grudzińskiego. W dzień czytałam książkę, fantastycznie napisaną, która mnie naprawdę wciągnęła, ale w nocy byłam w obozie na Syberii. Po tygodniu przerwałam, bo nie dałam rady… Smutne, ale może z czasem uda mi się przezwyciężyć ten brak dystansu :)

Gdy znajoma poleciła mi książkę o Czarnobylu autorstwa Swietłany Aleksijewicz, noblistki z 2015 roku, miałam ogromne obawy, czy dam radę ją przeczytać. Moje pierwsze pytanie było, czy jest drastyczna. Zaczęłam czytać i przez pierwsze rozdziały nie było lekko, chociaż tekst bynajmniej nie epatuje okropnymi obrazami. Narracja jest raczej rzeczowa, faktograficzna – jakby się oglądało dokument. Jest kilka mocniejszych momentów, ale druga część – bardziej filozoficzna – w ostatecznym rozrachunku, w moim odczuciu, to równoważy. 

Uwielbiam oglądać dokumenty i taka literatura faktu bardzo do mnie przemawia. Zwłaszcza wtedy, gdy komentarz do wydarzeń dziejowych dają zwykli ludzie,  jak my. Ta książka to wyłącznie relacje ludzi, którzy bezpośrednio zostali włączeni w to wydarzenie.  Począwszy od relacji żon strażaków, którzy gasili pożar w pierwszych godzinach po wybuchu; przez likwidatorów, pracowników elektrowni, babcie i dziadków zmuszonych do opuszczenia swoich wsi, gdzie ich rodziny mieszkały od wieków; przez ówczesnych włodarzy, którzy nadal nie mają sobie nic do zarzucenia; po ludzi, dla których osiedlenie się na skażonej ziemi stało się jedynym sposobem na spokój i ucieczkę od wojny; aż po dzieci, które żyją w ciągłej obecności śmierci i stanowią stracone pokolenie, które nie ma szansy na normalność – ani fizyczną, ani psychiczną.  Historie są poruszające, wręcz wstrząsające, czasem zabawne, wszystkie bardzo prawdziwe. I to wszystkie – nie ma takiej, którą można by tu pominąć – każda z osobna jest całością, ale także splatając się z innymi, tworzy jeden wielki obraz pokolenia Czarnobyla. Ten obraz to tylko jedna strona medalu, bo po drugiej znajduje się obraz wyryty ostrym dłutem historii w całym, ogromnym narodzie. To jakby wynik gigantycznego eksperymentu socjologicznego. To opowieść o „homo Sovieticus” – człowieku radzieckim. Wyhodowanym na skażonej, jak ziemia wokół reaktora, ideologii – opowieść o osobnym gatunku człowieka. Człowieka, dla którego strach przed władzą jest większy niż strach o własne życie i życie swoich najbliższych. To jest okrutna prawda, która wyziera z tej książki. Prawda o tyle trudna do zaakceptowania, bo nie dająca żadnych złudzeń, że coś w Rosji może się zmienić. Nawet jeśli w niektórych osobach po tym doświadczeniu coś drgnęło i nastąpiła jakaś refleksja na ten temat, to i tak nie ma szans, że coś się zmieni. Jest to potwornie smutne, bo większości z tym ludzi odebrano ich tożsamość narodową i zrobiono z nich obywateli Związku Radzieckiego. Po rozpadzie Związku okazało się, że nie wiadomo, kim oni są.

Jest to książka tak wieloaspektowa, że gdybym chciała tu zacytować jakieś fragmenty, to musiałabym chyba zacytować całość. Jakie obrazy mogą uświadomić ogrom czarnobylskiej tragedii? Czy dzieci bawiące się w piasku w strefie tuż po awarii, bo przecież jest maj i gorąco? Czy domy rozkradzione i sprzedane na dacze w całym kraju, sprzęty zhandlowane na targu w Mińsku? Czy mięso z lokalnych kołchozów, które przeznaczone zostało na najdroższą kiełbasę, bo tę najmniej ludzi kupuje? Czy młodzi żołnierze (bo brali tylko młodych, w nocy, że niby na ćwiczenia na miesiąc; jak się buntowali to wchodzili na ambicję, albo że jak nie, to ma oddać legitymację partyjną), idący z łopatami bez odzieży ochronnej w radioaktywnym pyle za spychami? Czy ciężki sprzęt z NRD, który wysiadał od promieniowania, i tylko ten kosmiczny, sprowadzony z Moskwy jako tako dawał radę, a za nim człowiek radziecki z łopatą, który wszystko przetrzyma? Czy myśliwi odstrzeliwujący domowe zwierzęta w ewakuowanych wsiach i samotny kotek czekający w oknie zamkniętego domu, obok doniczki z obgryzionym przez siebie z głodu kwiatkiem? Czy krowa, która nie chce pić skażonej wody? Czy owady, które zniknęły na jakiś czas? Czy babcia i dziadek zbierający po kryjomu plony na swojej działce, na której obok ogórków i ziemniaków leżą kawały cezu i strontu; którzy nijak nie mogą zrozumieć, że coś jest zatrute mimo że rośnie i rodzi owoce? Czy kierownik kołchozu, któremu z powodu katastrofy wcale nie zmniejszono planów do wykonania i który musiał pracować mimo, że mleko, zboża i mięso były tak skażone, że brakowało skali? Czy  może fizyk jądrowy, który mając świadomość zagrożenia, nie może nawet zawiadomić o niebezpieczeństwie własnej żony, bo telefon jest na podsłuchu? Najważniejsze, żeby nie wywoływać paniki – magazyny z środkami ochronnymi i jodyną były pełne i gotowe do przekazania ludności, ale przecież rozpoczęcie dystrybucji tych środków oznaczałoby, że coś się stało złego, że jest zagrożenie i wybuchłaby panika. 

Nie jest to książka wyłącznie poważna, są momenty, gdy w tej tragedii nie sposób nie zaśmiać się przez łzy. Takie jaśniejsze chwile to choćby dowcipy, które opowiadano po katastrofie. Ile to jest 7x7? W Czarnobylu policzą to palcach. Grzyby można było kosą kosić, taki był tego lata urodzaj. Ale przecież radioaktywne – a kto ci każe jeść, wysuszyć i na targ do Mińska (to chyba nawet nie był dowcip). Jabłka z Czarnobyla! Piękne, czerwone! Kupujcie! – Babciu, nie mówcie, że z Czarnobyla, bo nikt nie kupi. – Ależ skąd! – jeden pan wziął nawet 2, jedno dla teściowej, jedno dla szefa. Czy było strasznie w Czarnobylu? – Nie, wręcz przeciwnie, wszyscy chodzili rozpromienieni!

Kolega znajomego jest fotografem i był na jednej z tych wycieczek, jakie teraz się robi do strefy. Zdjęcia przejmujące: mieszkanie, na stole szklanka – ktoś robił herbatę, ale nie zdążył jej wypić. Pranie suszy się na balkonie od 30 lat. O tych wycieczkach też wspomina się w książce. To bezprecedensowe wydarzenie, jakim była katastrofa, ukształtowało nowy gatunek człowieka, jak mówi jeden z bohaterów – człowiek Czarnobyla. Ileż złamanych rodzin i zniszczonych życiorysów, przerwane szczęście, które nigdy nie wróci! Skutki nadal są i będą odczuwalne, nie da się ich wyeliminować: strach przed miłością u nastoletniej dziewczyny, roszczeniowość dzieci, które czekają na paczkę z Zachodu, poczucie inności i izolacji społecznej: nie można wrócić do swojego domu, ale gdzie indziej też nie jest się u siebie, wyrwanie z własnego miejsca i niemożność zakorzenienia się gdzie indziej, bezsilność, która pcha do samobójstwa. 
 
Na sarkofagu są już ogromne pęknięcia, nikt nie jest w stanie powiedzieć, co może się dziać w środku, jakie siły tam się kumulują i kiedy zachce się im wydostać na zewnątrz. W 1986 w ciągu 2 dni od wybuchu czujniki na całym Globie wyłapały promieniowanie – na każdym kontynencie. Nie wiemy nawet jakie ilości radioaktywnej wody spłynęły do mórz z wodami gruntowymi i rzekami. Epidemia nowotworów, którą od kilku dekad obserwujemy narasta. Moje koleżanki i ich dzieci chorują na raka. Tylko w ostatnie półtora miesiąca dowiedziałam się o 5 przypadkach tej choroby wśród najbliższych znajomych i ich rodzin. To chyba nie wyłącznie kwestia napakowanego chemią jedzenia, jakie teraz nam się serwuje.

Mój Tato wspomina dzień katastrofy, gorący chociaż jeszcze wiosenny. Był sam w domu, bo ja leżałam w szpitalu a Mama pojechała odwiedzić swoich rodziców na wsi. Wychodził wiele razy na papierosa na balkon, niebo było rozświetlone gorącym słońcem, ale jednocześnie gdy się na nie patrzyło, to było jakby za mgłą. Najbardziej narażona była moja Mama, bo dziadkowie mieli gospodarstwo 1 km od wsi, w której zatrzymywał się autobus. Musiała ten dystans pokonać pieszo. Jest 2016 a my właśnie czekamy na wyniki jej biopsji. Dobrze, że wcześnie wykryto problem, więc myślimy pozytywnie. Ja miałam wtedy 3 lata, zostałam już na zawsze jedynaczką. Na szczęście byłam wtedy w szpitalu po poważnym poparzeniu – złapałam najmniej promieni czarnobylskiego słońca i od razu podano mi jodynę. Każdy z nas na pewno może spytać rodziców lub dziadków, jak wspominają ten czas. Na pewno było tak, jak i tam na miejscu, jedni się przejęli, inni nie. Zapomnieliśmy o tym przez te lata, ale po lekturze tej książki pojawia się świadomość, że to jeszcze nie jest koniec tej historii. Kronika przyszłości nadal się pisze.

 I trzeci anioł zatrąbił:
i spadła z nieba wielka gwiazda, płonąca jak pochodnia,
a spadła na trzecią część rzek i na źródła wód.
A imię gwiazdy zowie się Piołun*.
I trzecia część wód stała się piołunem,
i wielu ludzi pomarło od wód, bo stały się gorzkie.
Ap 8, 10-11

* Po ukraińsku "czarnobyl" oznacza "piołun".

Aktualizacja: Wiosną 2019 HBO wyemitowało miniserial o katastrofie w Czarnobylu. Ten poruszający obraz bazuje w dużej mierze na historiach opisanych w książce. Zatem zachęcam do porównania sobie obu przekazów.

piątek, 27 listopada 2015

Piosenka dnia: Pablopavo, Praczas i Anna Iwanek - Październikowy facet

Pablo Pavo urzeka mnie tym samym, czym Mark Knopfler - cudownie wręcz nie mieści się z tekstem we frazie :) Przy tym jego muzyka ma ten rodzaj pazura i nonszalancji, który bardzo mi imponuje i do którego mam swoistą słabość :)

Od niedawna można usłyszeć w radiu jego najnowszy utwór nagrany wraz Anną Iwanek i Praczasem. Genialna kompozycja na tę porę! Tekst to majtersztyk, który otwiera się cytatem z Pętli Marka Hłaski, tak silnie przesiąkniętym przemijaniem. Teledysk równie wybitny - polecam wszystkim zanim "zima nas pożre,
zawali breją"...

Pablopavo, Praczas i Anna Iwanek - Październikowy facet -> Link

[Nigdy już nie będę musiał bać się pytań, ani słów.
Nigdy już nie będę musiał bać się czasu.
Pójdę tam i w jednej chwili cały świat przestanie istnieć.
Tak się musi stać.]

I znowu jesień,
liście lądują
po raz pierwszy
i ostatni.
Z zazdrością patrzą
na odlatujące ptaki.

Pokończyły się romanse,
obliczone na słońce.
Z wiatrem i deszczem leci
koniec za końcem.
Wyprzedaże klapków
i letnich sukienek.
Złe idzie i zimne,
studzi się sumienie.

Stoimy nad rzeką,
ręka rękę grzeje.
Nie będzie dziś nagród,
chłodnieją nadzieje.
Chłodnieją nadzieje.
Chłodnieją nadzieje.

Październikowy facet
i dziewczyna listopad.
Jutro może nas nie być.
W mój strach, kochanie, popatrz.

Jeszcze dziś,
jeszcze raz,
jeszcze tu,
głupie ty, głupie ja.


Zima nas pożre,
zawali breją.
Zdjęcia do wspomnień
i mroźna niemoc.

Zima nas rozetnie
odłamkiem lodu.
Nie znajdziemy siebie
i powodu.

Październikowy facet
i dziewczyna listopad.
Jutro może nas nie być.
W mój strach, kochanie, popatrz. 



 A to takie wspomnienie październikowe własnie...

środa, 14 października 2015

IV Festiwal Aktorstwa Filmowego - spotkanie z Mają Komorowską

Niesamowita ENERGIA! Tyle mogę powiedzieć po tym spotkaniu - jestem tak nabuzowana pozytywnym stosunkiem do rzeczywistości i życia, że nie wiem czy dzisiaj w ogóle zasnę! Ci, którzy będą mieli jeszcze okazję kiedykolwiek pójść na spotkanie z tą przepełnioną dobrocią i szacunkiem dla widza osobą - niech zrobią wszystko, co mogą, by tam być. Zawsze miałam Maję Komorowską za osobę o naturze bardzo refleksyjnej, ale wyciszonej, bardziej introwertycznej. Dzisiaj natomiast miałam rzadki zaszczyt, by obcować z duszą, która bardzo szczegółowo przygląda się światu, ale która zarazem ma niezwykły dar do zjednywania sobie ludzi, jest ogromnie otwarta na widza, ciągle szuka z nim bezpośredniej nici porozumienia, dopytuje, dziękuje i jest nastawiona na odbiór a nie tylko i wyłącznie na przekaz. Od takich ludzi można się tylko uczyć i najlepiej robić to szybko, bo to niestety rodzaj, który niedługo zniknie z naszej kultury zupełnie. Nie będę długo mędzić, muszę nacieszyć się tą fantastyczną energią, którą dał ten wieczór. Nagrałam większość spotkania - początkowe ok 10 - 15 min było o dzisiejszym trudnym lądowaniu, wspomnieniach wrocławskich i Jerzym Grotowskim. Myślę, że i z nagrania da się wyłapać te pozytywne wibracje - życzę zatem miłego odbioru :) Polecam też książki Artystki - sama na pewno po nie sięgnę. Tytuły pojawiają się w rozmowie.


Pejzaż
Pytania, które się nie kończą
Mieć odwagę żyć

Przed rozmową obejrzeliśmy Cwał (reż. K. Zanussi, 1996)









poniedziałek, 12 października 2015

"Ojciec" Artura Urbańskiego - uniwersalny i osobisty zarazem



Dzisiaj w ramach IV Festiwalu Aktorstwa Filmowego obejrzałam film pt. Ojciec w reżyserii Artura Urbańskiego. Nie jest to film lekki, bo i temat nie należy do łatwych. Dotyka uniwersalnych treści, o których chyba nie da się mówić inaczej, jak tylko przez swoje intymne doświadczenia. Nie jest to typowy film o relacji syn - ojciec. W moim odczuciu film dotyka raczej problemu żałoby i tego, że na zamknięcie relacji po śmierci bliskiej osoby, a zwłaszcza rodzica, potrzeba uporania się z przeszłością, pogodzenia się i wybaczenia sobie i drugiej osobie, że nie dało się zbudować czegoś lepszego. Szczególnie, gdy relacja ta przez większość życia kulała. Często nie daje się poznać odchodzącej osoby na tyle, by móc coś innego stworzyć - czasem też ta osoba nie daje się nam poznać z powodów, o których „lepiej nie mówić”. Czasem nie udaje się pożegnać, bo toczące się życie nam to uniemożliwia. Ale niestety uciec przed tym domknięciem też się nie da – zawsze wcześniej czy później wpłynie ono na nas. Główny bohater sam sobie dopowiada ten koniec, jest to też jakiś sposób, skoro nie można już inaczej. To, co przekazuje mu ojciec jest krótkie i konkretne: "Miej zawsze kogoś bliskiego. Sam człowiek nie jest w pełni człowiekiem, jest półczłowiekiem".

Trudno mi się pisze o tym obrazie, bo zdaje mi się, że nie wszystko w nim zrozumiałam. Pisanie idzie zatem równie ciężko, jak dyskusja z Zygmuntem Malanowiczem po seansie (więcej tutaj). Jest to film, który niewątpliwie zrobił na mnie wrażenie, zwłaszcza w takim roku jak ten, kiedy śmierć co chwila przechodzi pod moim oknem i zabiera kogoś bardziej lub mniej bliskiego. Każdy taki obraz wykorzystuję jako lekcję… Nie da się przejść obok jej tematu obojętnie, jedyne co można, to tylko usiłować znaleźć na uporanie się z nim swój własny sposób. Uniwersalna recepta nie istnieje.

Ojciec -  Polska 2015
Reżyseria Artur Urbański
Występują:
Zygmunt Malanowicz - Ojciec   
Karolina Dafne Porcari - Mila     
Artur Urbański - Konstanty        
Andrzej Konopka - Sąsiad          
Renate Jett - Kate          
Dawid Ogrodnik - Żul

IV Festiwal Aktorstwa Filmowego - spotkanie z Zygmuntem Malanowiczem

Chyba nawet nigdy o tym nie marzyłam! To prawdziwy zaszczyt, że w ramach Festiwalu Aktorstwa Filmowego im. T. Szymkowa mogłam dzisiaj uczestniczyć w spotkaniu z Zygmuntem Malanowiczem. Spotkanie początkowo kręciło się wokół pokazywanego filmu, ale że temat to raczej ciężki i bardzo osobisty, to jakoś gadka się nie kleiła. Prowadzący próbował namówić Gościa na zwierzenia o emocjach towarzyszących roli, ale nie wziął w rachubę, że Gość pochodzi ze starej dobrej szkoły i nie należy raczej do aktorów, którzy rozczłonkowują postać i potem składają ją na nowo uzupełniając ją o swoje emocje, a potem jeszcze dzielą się tym intymnym doświadczeniem na forum.

Miałam wrażenie, że Zygmunt Malanowicz to dobry fachman, który przychodzi, robi swoje i wychodzi. Nie robi na sobie wiwisekcji w kontekście granej roli, tylko skupia się na tym, co sam podkreśla, co ma do przekazania widzowi. Pięknie o tym mówił, pytany, czy ma dzisiaj dużo interesujących propozycji. Okazuje sie, że dla aktorów chcących dać od siebie jakąś głębszą myśl, nie ma zbyt wielu ofert. Współczesne kino polskie wciąż próbuje imitować Hollywood, chce stworzyć jego kopię, ale to się nigdy nie uda. Smutne jest tylko to, że zapomna się o walorach Polskiej Szkoły Filmowej, która stworzyła podwaliny dla jakości polskiej kinematografii. Zabójcze tempo tworzenia filmów uniemożliwia ubogacenie treści w głębsze przesłanie. Ratuje nas jeszcze teatr, w którym częściej zdarzają się artyści-wnikliwi obserwatorzy rzeczywistości, którzy wyłapują współczesne problemy i zagrożenia i potrafią ubrać je w przekaz sceniczny. Malanowicz zwrócił tu uwagę na teatr Warlikowskiego, w którym występuje (w październiku będą grać we Wrocławiu w ramach festiwalu Dialog). Spotkanie zakończyło się tradycyjnie oklaskami i wyrazami uznania. Gość docenił Wrocław i jego mieszkańców, mówiąc że bardzo lubi tu przyjeżdżać, ma dobre wspomnienia z czasów, gdy tu pracował, że ludzie tutaj znacznie częściej niż w Warszawie uśmiechają się na ulicy :)

Po spotkaniu podeszłam, by osobiście podziękować za obecność i przekazać moje wyrazy uznania - mam też pamiątkę :)

A, to sobie przymnijmy piosenkę z filmu Nóż w wodzie :) ->Piosenka dla chłopaka - Nóż w wodzie

poniedziałek, 5 października 2015

4. Festiwal Aktorstwa Filmowego im. T. Szymkowa - 10 - 15 października 2015

Od soboty rusza 4. Festiwal Aktorstwa Filmowego we Wrocławskim DCFie (dawne kino Warszawa). Wejściówki są darmowe, ale nie zostało ich już wiele, więc radzę się spieszyć - dzisiaj nie udało mi się już dostać prawie nic na wieczorne seanse :/ Ale parę sztuk mam i zamierzam nadrobić nieco kulturalne zaległości :)

Szczegółowy program na stronie festiwalu: http://www.festiwalaktorstwa.pl/

Jak na porządny festiwal przystało, po projekcjach będą odbywać się spotkania z twórcami i to są najlepsze smaczki takich wydarzeń :) W tym roku m. in. Maja Komorowska, Janusz Gajos, Artur Żmijewski, Leszek Lichota.

Postaram się podzielić wrażeniami już po - życzę udanego odbioru i do zobaczenia w kinie :)